η γεύση

Ο θάνατος δεν υπάρχει μήτε στους πολέμους

μήτε στο δηλητήριο, μήτε στα στιλέτα.

Μήτε στους βραδυνούς θαλάμους των νοσοκομείων.

Υπάρχει μές στην αναμμένη θρυαλλίδα,

που στα δικά σου μονάχα μυστικά κανάλια,

με αργό βήμα προχωρεί, απ’ την πρώτη εκείνη μέρα.

Αν να αισθανθείς μπορέσεις τούτο το περπάτημα,

θαχεις τη χάρη της μόνης γεύσης του θανάτου.

Αλλά την έκρηξη δεν θα την αισθανθείς.

Γιατί θαβλεπες τότε, αυτό που λένε θάνατο

να φορεί το δικό σου πρόσωπο στο πρόσωπό του.

Γ. Β. Βαφόπουλος, Επιθανάτια και Σάτυρες