Η Γνώση

Η Θ. θυμήθηκε ένα απόσπασμα από τη «Γνώση» (Τόμος Α’) που το διάβασε χρόνια αργότερα.

«Αναφέρουμε την περίπτωση του γάμου όπου ο ένας από τους συζύγους, ενώ έχει αντιληφθεί ότι η ένωση αυτή ήταν ένα σφάλμα, επιμένει στην προσπάθεια να πείσει τον εαυτό του για το αντίθετο. Κι αν είναι από τη φύση του στοργικός, διπλασιάζει τις περιποιήσεις προς τον σύντροφό του, σαν να επρόκειτο, πραγματικά, για το πολικό του ον. Ο παραλογισμός της κατάστασης φτάνει στα άκρα αν ο άλλος σύντροφος αντιδρά υιοθετώντας αντίστοιχη στάση, χωρίς καθόλου να αισθάνεται ειλικρινή και αυθόρμητη τάση τρυφερότητας. Το αληθινό αυτό «παιχνίδι αγάπης» γίνεται, βέβαια, προς μεγάλο όφελος του Γενικού Νόμου (βιολογικού). Ο κίνδυνος από εσωτερική σκοπιά, είναι ότι η αγάπη αυτή, με τη δύναμη της συνήθειας, μπορεί να θεωρηθεί από τον έναν ή ακόμα και από τους δύο συζύγους, αληθινή αγάπη. Ένα τέτοιο ψέμα προς τον εαυτό τους, σε πρόσωπα στοργικά και καλόπιστα, διαρκεί πολλές φορές δεκάδες χρόνια και προκαλεί, στο τέλος, τραγικές απογοητεύσεις.»

«Ο άνθρωπος που αρχίζει να παλεύει με το ψέμα προς τον εαυτό του πρέπει να προειδοποιηθεί για τις δυσκολίες και την πιθανή κατάρρευση ορισμένων ή ακόμη και όλων των αξιών που θεωρούσε σημαντικές. Κάποτε, όμως, τέτοιες εσωτερικές καταρρεύσεις συμβαίνουν και σε άτομα που δεν έχουν πλησιάσει την εσωτερική εργασία και έρχονται έπειτα να αναζητήσουν εκεί κάτι πιο στερεό και πιο μόνιμο. Πρέπει όλοι να γνωρίζουν ότι η αληθινή εσωτερική εργασία αρχίζει μόνο αφού ο νεοφώτιστος περάσει από μια γενική αποτυχία, μόνον αφού οι θεοί του γκρεμιστούν στη γη.»