Αλλά η «αγάπη» που αποτελεί μέρος της μοίρας της μοναχικής ψυχής, δεν μοιάζει καθόλου με αυτό τον συμβιβασμό ανάμεσα σε δύο ερωτευμένες αντιθέσεις. Όταν ανάμεσα σε δύο μοναχικούς εραστές δημιουργηθεί η πραγματική αρμονία, που το κορύφωμά της περιέχεται στη φύση του καθενός τους, κάθε σύγκρουση, κάθε διαφορά, κάθε ισότητα σταματά και η ένωσή τους προκαλεί και στους δύο τους μια μακρόχρονη έκσταση μαγικής ικανοποίησης που διαρκεί στην αιωνιότητα.
Αυτή η έκσταση αιωρείται αιώνια προς τα εμπρός και προς τα πίσω, σαν ένα αιώνιο εκκρεμές ή σαν την παλίρροια και την άμπωτη των κυμάτων. Το Μακάριο Όραμα των ερωτευμένων βρίσκεται στην ένωσή τους. Η αμοιβαία έκστασή τους είναι κάτι που τους απομονώνει από το υπόλοιπο σύμπαν. Φτάνουν στο σημείο να μοιάζουν με εκείνο το παράξενο διφυές ον που αναφέρει ο Πλάτωνας στο «Συμπόσιό» του. Πριν συναντήσουν ο ένας τον άλλον, τράβαγαν το δρόμο τους ακρωτηριασμένοι, μισοψημένοι, μισοπεθαμένοι. Αλλά από τη στιγμή που συναντήθηκαν, έγιναν δύο σε ένα.
Δεν είναι απόλυτα απαραίτητο να είναι μαζί οι δύο εραστές για να γευτούν την ηδονή του πενταπλού οράματος. Αν το μεταφυσικό-αισθησιακό στοιχείο της αγάπης τους είναι πραγματικά ισχυρό, ούτε η μοίρα ούτε ο προορισμός μπορούν να καταστρέψουν αυτό που έκανε η Πρώτη Αρχή, με τη βοήθεια της σύμπτωσης. Για την ακρίβεια, ο χρόνος και ο χώρος δεν έχουν πια τη δύναμη να τους χωρίσουν. Αυτό δεν είναι μια ρομαντική, ιδεαλιστική αντίληψη. Είναι ένας νόμος της ζωντανής συνείδησης, ένας νόμος ψυχοχημικός. Όλοι οι εραστές έχουν κάτι να πουν για αυτό. Το να μην έχει κανείς έντονη την αίσθηση του άλλου όταν βρίσκεται μακρυά του, είναι σημάδι ότι η αγάπη έχει μεταβληθεί σε στοργή, ή σε πόθο, ή και στα δύο μαζί. Έχει πάψει να είναι πραγματική αγάπη. Οι αληθινοί εραστές περιδιαβάζουν τη γη σε κατάσταση αδιόρατης και γλυκειάς έκστασης. Ο ένας δεν μπορεί να φάει ή να πιει κάτι που να μην το τρώει ή να μην το πίνει κι ο άλλος.
Ο αέρας που αναπνέει ο ένας περιέχει την παρουσία του άλλου. Αυτό το είδος της αγάπης έρχεται μια φορά στη ζωή μας. Μπορεί κανείς να ζήσει πολλές τρυφερές ιστορίες και να έχει ποθήσει πολλά άτομα, να έχει αφοσιωθεί σε πολλούς και πολλούς να έχει λυπηθεί. Αλλά μόνο μια φορά μπορεί να ζήσει έναν τέτοιο δεσμό. Μέσα στον κάθε άνθρωπο υπάρχει μια ψυχική-αισθησιακή ουλή που τα άκρα της σχηματίζουν ένα οργανικό σχέδιο. Αυτό το σχέδιο μοιάζει με το ανώμαλο ζικ-ζακ μιας κόλλας χαρτιού όταν την κόψουμε στη μέση. Το καθένα απ’ αυτά τα σχισμένα κομμάτια, στις περισσότερες περιπτώσεις, καρφιτσώνεται ή κολλιέται σ’ ένα ξένο κομμάτι, αταίριαστο. Καμμιά φορά, όμως, μολονότι σπάνια, τα άκρα ταιριάζουν. Όταν γίνει κάτι τέτοιο, το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς και μόνο μια ομαλή κόλλα χαρτί. Γιατί επάνω στη σελίδα υπάρχουν ιερογλυφικά, γράμματα φτιαγμένα από αέρα, από νερό και από φωτιά, γραμμένα στην ανεξιχνίαστη γλώσσα των θεών –και αυτά τα μυστικά γράμματα καθώς και η υλική ουσία που επάνω τους είναι γραμμένα, ταιριάζουν απόλυτα!
Από τα παραπάνω αντιλαμβάνεται κανείς ότι η φύση αυτής της αγάπης, καθώς συμμετέχει στον φυτικό, αλλά και στον υπερσυνειδητό κόσμο, ανήκει σε κάτι ευρύτερο από την ανθρωπότητα. Για την ακρίβεια ανήκει στις δημιουργικές δυνάμεις του πολύπλευρου σύμπαντος που μας περιβάλλει. Αυτό που ονομάζουμε Πρώτη Αρχή είναι αναγκαστικά το κέντρο όλων αυτών των κόσμων. Και κάθε ζωντανό ον μπορεί να βυθιστεί μέσα σ’ αυτή την Πρώτη Αιτία. Όταν, όμως δύο οντότητες ενώνονται μ’ αυτό τον μεταφυσικό-αισθησιακό εναγκαλισμό, τότε η ψυχή που βυθίζεται μέσα στην Πρώτη Αιτία είναι μια διπλή ψυχή, που γεμίζει από διπλή οργή για το κακό που βρίσκεται μέσα στην Πρώτη Αρχή και από διπλή ευγνωμοσύνη για το καλό που περιέχει.
Είναι τόσο μοναχικοί αυτοί οι εραστές σε σχέση με την υπόλοιπη ανθρωπότητα, μέσα στον πλανητικό εναγκαλισμό τους, όσο μοναχικοί ήταν μέσα στην πλανητική τους απομόνωση. Είναι τόσο λυτρωμένοι από τις ανθρώπινες συμβατικότητες, όσο ήταν και πριν. Για την ακρίβεια, περισσότερο. Γιατί τώρα δημιουργούν με διπλό μαγνητισμό, μια παγερή περιφέρεια γύρω τους που δεν αφήνει κανένα από τα θερμά, αγελαία ενδιαφέροντα να εισχωρήσει στην κεντρική τους γαλήνη.
Amor Vincit Omnia 