Το ηχείο

Οι χορδές που πάλλονταν όσο διάβαζε το δράμα ή όσο το παρακολουθούσε στην οθόνη, σταματούσαν απότομα να πάλλονται μόλις η ιστορία έφτανε στο τέλος. Τότε συνειδητοποίησε ότι το εσωτερικό της αντιδρούσε σαν ηχείο. Η συγκίνηση των άλλων, το δράμα τους, η χαρά τους, περνούσε από το ηχείο της, αντηχούσε σ’ αυτό κι ύστερα έφευγε. Η Θ. πρόσεξε ότι ζούσε τα συμβάντα από μέσα, χωρίς, ωστόσο, να ταυτίζεται. Για να γίνει η ταύτιση χρειάζεται το εγωκεντρικό στοιχείο. Όσο η Θ. ζούσε μέσα σ’ αυτό ταυτιζόταν με πρόσωπα, τόπους, καταστάσεις. Όταν βγήκε απ’ αυτό, δεν υπήρχε πια μέσα της το μόνο στοιχείο που ταυτίζεται. Γι’ αυτό μπορούσε να νιώθει άμεσα τους «άλλους», είτε αυτοί οι άλλοι ήταν άνθρωποι, ήταν ζώα. Βέβαια, το τέλειο θα ήταν να μπορούσε επίσης να νιώσει ακόμα και τα φυτά και τα ορυκτά.