Τάο

«H Ζωή είναι τόσο υπέρτατα άμεση, » συλλογίστηκε η Θ.

«Τόσο υπέρτατα παρούσα, χωρίς παρελθόν, χωρίς μέλλον, χωρίς σκοπό, χωρίς ιστορία, χωρίς στόχο, ώστε είναι εγκληματικό να καταστρώνουμε σχέδια ή να εντρυφούμε σε σκέψεις. Τα πράγματα συμβαίνουν από μόνα τους, ξεπηδώντας από τη μήτρα του Τίποτα και ζουν για μια φευγαλέα στιγμή. Δεν διακρίνω κανένα συνεχές σχέδιο πουθενά σ’ αυτόν τον κόσμο της υπέρτατης αμεσότητας, της ξαφνικής εμφάνισης και εξαφάνισης. Τι περισσότερο χρειάζεται κανείς για να νιώσει πλήρης και ευτυχής; Η Ζωή δεν είναι δυνατό να στριμωχτεί σ’ ένα σχέδιο. Είναι απρόβλεπτη, μυστηριώδης, ακόμα και αντιφατική, ακριβώς όπως και το φανέρωμά της από το εσωτερικό του ανθρώπου. Είναι αδύνατο να αναγκάσει κανείς το εσωτερικό του να ξετυλιχτεί αν δεν έρθει η κατάλληλη στιγμή της Ζωής. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να ανοίξει αυθαίρετα τις πύλες της Ζωής και να την αναγκάσει να ακολουθήσει μια καθορισμένη κατεύθυνση. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ζει από στιγμή σε στιγμή, να προσαρμόζεται με ευλυγισία, με ταχύτητα, με ζωντάνια σε κάθε της κίνηση. Η Ζωή ίσως να έχει τις κινήσεις του φιδιού και σίγουρα θα πονέσει κανείς αν θελήσει να χαράξει ευθεία, αντί να προσαρμοστεί στη δική της κίνηση. Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τίποτα με ακρίβεια και βεβαιότητα αφού η Ζωή είναι απροσδόκητη και καταστρέφει τα υπολογισμένα σχέδιά μας. Επομένως, δεν χρησιμεύει σε τίποτα το συνεχές, αυτο-αμυντικό ρεύμα της σκέψης που στοχεύει στην ασφάλεια και τη μονιμότητα. Το μόνο που μου χρειάζεται είναι μια πολύ λιτή ύπαρξη, όλα τ’ άλλα είναι υπόθεση της Ζωής, όχι δική μου. Δεν χρειάζεται κανείς ούτε καν ερωτικό σύντροφο και είναι τρέλα να σπαταλά ενέργεια στην αναζήτηση ερωτικού συντρόφου σαν να είναι αυτό κάτι το απόλυτα απαραίτητο στη Ζωή.»