“Είναι δυνατόν να λεχθεί ότι κανείς δεν μπορεί να μιλά για το θάνατο με αυθεντία, εφ’ όσον δεν έχει πεθάνει. Κι επειδή προφανώς κανείς ποτέ δεν έχει γυρίσει από τους νεκρούς, πώς είναι δυνατόν να γνωρίζει κάποιος τι είναι ο θάνατος ή τι συμβαίνει μετά το θάνατο;
Ο Θιβετανός θα απαντήσει: «Αληθινά, δεν υπάρχει ούτε ένα άτομο, ούτε ένα ζωντανό πλάσμα που να μην έχει γυρίσει από τους νεκρούς. Στην πραγματικότητα όλοι έχουμε πεθάνει πολλές φορές πριν έλθουμε σε αυτή την ενσάρκωση. Κι εκείνο που ονομάζουμε γέννηση δεν είναι παρά η ανάστροφη όψη του θανάτου, όπως η μία από τις δύο όψεις του νομίσματος ή σαν μία πόρτα που την ονομάζουμε απ’ έξω «είσοδο» κι από μέσα «έξοδο».
Το πιο εκπληκτικό είναι ότι οι περισσότεροι δεν θυμούνται τους προηγούμενους θανάτους τους και για αυτό δεν πιστεύουν ότι υπήρξε ένας προηγούμενος θάνατος. Κατά τον ίδιο όμως τρόπο δεν θυμούνται και την τωρινή τους γέννηση, και όμως δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι γεννήθηκαν. Ξεχνούν ότι η ενεργός μνήμη είναι ένα μικρό μόνο μέρος της φυσιολογικής μας συνειδήσεως και ότι η υποσυνείδητη μνήμη μας καταγράφει και διαφυλάσσει κάθε εντύπωση και πείρα του παρελθόντος που ο νους μας, καθώς αφυπνίζεται δεν κατορθώνει να ανακαλέσει.”
~ Εισαγωγικές παρατηρήσεις στη Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών, του Λάμα Αναγκαρίκα Γκοβίντα
“Η πνευματική κορύφωσης έρχεται τη στιγμή που η ζωή τελειώνει.”
“Το Μπάρντο Τοντόλ δεν λέει τίποτε άλλο γιατί και οι ίδιοι οι πέντε Ντυάνι Βούδδες του δεν είναι παρά ψυχικές καταγραφές. Αυτό ακριβώς πρέπει να αναγνωρίσει και ο νεκρός, αν δεν το έχει ξεκαθαρίσει στη ζωή του: ότι οι δικός του ψυχικός εαυτός και ο «δότης» όλων των γεγονότων είναι ένα και αυτό. Ο κόσμος των θεών και των πνευμάτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά «το συλλογικό ασυνείδητο» μέσα μου.
Και για να αναποδογυρίσουμε την πρόταση: Το συλλογικό ασυνείδητο είναι ο κόσμος των Θεών και των πνευμάτων έξω από μένα, έτσι που δεν χρειάζομαι διανοητικούς ακροβατισμούς αλλά μια ολόκληρη ανθρώπινη ζωή, ίσως ακόμη και πολλές ζωές αυξανόμενης «ολοκληρώσεως». Προσέξτε ότι δεν λέω «αυξανόμενης τελειώσεως» γιατί εκείνοι που είναι «τέλειοι» φτάνουν σε ένα εντελώς διαφορετικό είδος ανακαλύψεως.”
~ Ψυχολογικές Παρατηρήσεις στη Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών, του Κ.Γ. Γιουνγκ
“Η καθημερινή εμπειρία μας εξοικειώνει με τα γεγονότα, που συγκεντρώνονται κάτω από την ονομασία «κληρονομικότης». Ο καθένας μας φέρνει μέσα του τα χαρακτηριστικά σημεία των προγόνων του και ίσως και των πιο μακρυνών του συγγενών. Πιο συγκεκριμένα, το σύνολο των τάσεων για δράση κατά ένα ορισμένο τρόπο, που ονομάζουμε «χαρακτήρα», μπορεί συχνά να ανιχνευθεί μέσα στη μακρά σειρά των προγόνων και των συγγενών. Έτσι μπορούμε δίκαια να πούμε ότι ο «χαρακτήρας» αυτός -η ηθική και η διανοητική ουσία ενός ανθρώπου- μεταδίδεται πραγματικά από γενεά σε γενεά.
Στο νεογέννητο βρέφος ο χαρακτήρας του συνόλου βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση και το Εγώ δεν είναι παρά ένα κουβάρι δυνατοτήτων. Πολύ σύντομα όμως αυτές γίνονται πραγματικότητα: από την παιδική ηλικία ως την ωριμότητα, εκδηλώνονται θολά ή λαμπερά -σαν αδυναμία, ελαττώματα και αρετές- και μαζί με κάθε χαρακτηριστικό τροποποιούμενο στη συνάφεια με άλλους χαρακτήρες, ο χαρακτήρας περνά στην ενσάρκωσή του σε νέα σώματα. Οι Ινδοί φιλόσοφοι ονόμασαν το χαρακτήρα, που έτσι ορίζεται, «Κάρμα»…”
~ Εισαγωγή στη Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών (απόσπασμα θεωρίας του Άλντους Χάξλεϊ)
“Υπάρχει, ω μαθητές, ένα βασίλειο κενό από γη και νερό, πυρ και αέρα. Δεν είναι το ατέλειωτο διάστημα, ούτε η άπειρη σκέψις, ούτε το τίποτα, ούτε οι ιδέες, ή οι μη-ιδέες. Ούτε αυτός ο κόσμος, ούτε εκείνος. Δεν το ονομάζω ούτε ερχομό, ούτε πηγαιμό, ούτε σταμάτημα. Δεν είναι θάνατος, ούτε ζωή. Είναι χωρίς βάση, πρόοδο ή στάση: είναι το τέλος του πόνου.
Υπάρχει, ω μαθητές, ένα Αγέννητο, Ακατασκεύαστο, Αμορφοποίητο. Αν δεν υπήρχε αυτό το Αγέννητο, Ακατασκεύαστο και Αμορφοποίητο, δεν θα υπήρχε και δρόμος για να βγει κανείς από εκείνο που είναι γεννημένο, κατασκευασμένο και μορφοποιημένο. Καθώς όμως το Αγέννητο, Ακατασκευασμένο και Αμορφοποιήτο υπάρχει, υπάρχει και διαφυγή από το γεννημένο, το κατασκευασμένο και το μορφοποιημένο.”
Amor Vincit Omnia 