Ιερό τελετουργικό

Μια μέρα, η Θ. δέχτηκε το τηλεφώνημα μιας εξαδέλφης της, η οποία της ανήγγειλε ένα θλιβερό νέο. Η μητέρα της -αδελφή του πατέρα της Θ. και θεία της Θ.- είχε πεθάνει από εγκεφαλικό επεισόδιο και η κηδεία της είχε οριστεί για την επόμενη μέρα, που συνέπεσε να είναι Κυριακή. Αυτό σήμαινε ότι η Θ. θα έπρεπε να παραστεί μαζί με τον πατέρα της.

Την άλλη μέρα, συνειδητοποίησε ότι όλοι οι πενθούντες θα παρακολουθούσαν πρώτα τη λειτουργία της Κυριακής κι ύστερα την πένθιμη ακολουθία. Αυτές οι διατυπώσεις ήταν βαρετές για μιαν άθεη όπως η Θ. Αλλά δέχτηκε να υποστεί την ταλαιπωρία σαν ένα τελευταίο φόρο τιμής προς την αποδημήσασα.

Στην αρχή, τα δρώμενα μέσα στην εκκλησία την άφησαν αδιάφορη. Ώσπου σε κάποια στιγμή, ξαφνιάστηκε παρατηρώντας μια ροή απο παλλόμενο ενδιαφέρον να οδεύει προς τα άμφια των ιερέων.

Άνοιξε διάπλατα τα μάτια της από την έκπληξη. Τι περίεργο! Τα άμφια είχαν αποκτήσει μια παράξενη εσωτερική ζωντάνια! Τα γεωμετρικά τους σχήματα μιλούσαν άμεσα στη Θ., που είχε «προϋπηρεσία» στα γεωμετρικά σύμβολα. Ίσως, ποιος ξέρει, ακριβώς χάρη σ’ αυτή της την «προϋπηρεσία» να δέχτηκε έναν καταιγισμό από «κοσμολογικά» νοήματα. Το πλέγμα του συριακού τροχού για παράδειγμα και τι δεν της φανέρωνε για τις ενεργειακές ροές της Δημιουργίας! Τα μάτια της άρχισαν να απορροφούν άπληστα όλα τα ιερατικά σχήματα, όλους τους ιερατιούς χρωματισμούς. Όλα τους είχαν τη σφραγίδα μιας βαθύτατης Νοημοσύνης ή υπέρτατης Σοφίας. Πρόσεξε τις ιερατικές χειρονομίες και κινήσεις των ιερών και έμεινε άναυδη από τη γεμάτη μυστική σημασία γεωμετρικότητά τους. Το στέρνο της άρχισε να σπαρταρά απαλά από την άφατη ηδύτητα αυτών των ανακαλύψεων-αποκαλύψεων.

«Ζω ένα θαύμα» αναλογίστηκε με δέος.

Στη συνέχεια, πρόσεξε τα προφερόμενα λόγια. Και έζησε άλλο ένα θαύμα. Κάθε λέξη, κάθε φράση, κατάφερνε και μια γλυκειά μαχαιριά στο στέρνο της, ώσπου στο τέλος της τελετής, το «αίμα» έτρεχε ποτάμι από μέσα της.

«Τούτο εδώ είναι ένα γνήσιο βάπτισμα αίματος» συλλογίστηκε. Ποιος να μου έλεγε τέτοιο πράγμα όταν ξεκινούσα το πρωί από το σπίτι για να παραστώ σε ένα θλιβερό καθήκον!»

Η αιμορραγία κράτησε αρκετές ώρες, αναγκάζοντάς την να συνειδητοποιήσει ότι η θρησκεία, η εκκλησία, η ιερουργία, κλείνουν βαθιά, κοσμογονικά και συμπαντικά μυστικά. Η Θ. δεν ήταν ξένη προς τα μυστικά του Σύμπαντος ή της Δημιουργίας, αλλά ή τ α ν ξένη προς τη χροιά της τεράστιας ιερότητας που περιέβαλλε κάθε μόριο και κάθε ροή της Δημιουργίας. Ήταν μια ιερότητα τελετουργική, λες και σε ολόκληρο το σύμπαν τελούνταν μια μεγαλειώδης Θεία Λειτουργία, μια Λειτουργία που είχε αρχίσει από την αρχική ρήση «Γεννηθήτω φως» και η οποία δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Οι ιερείς, οι χειρονομίες, οι στάσεις, οι κινήσεις, οι φθόγγοι τους, της φάνηκε ότι απευθυνόταν σε έναν Αόρατο Ιερουργό, στον Κοσμικό Χριστό, ο οποίος συντηρεί ζωντανά τα Σύμπαντα. Τα λόγια της Καθήλωσης απέκτησαν ξαφνικά τεράστιο, βαθύ και μυστηριακό Νόημα.

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γη κρεμάσας…

Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο των αγγέλων Βασιλεύς…

Ψευδή προφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις…

Σήμερον έλεγεν ο Κτίστης ουρανού και γης τοις εαυτού μαθηταίς…

Σήμερον ο Δεσπότης της Κτίσεως παρίσταται Πιλάτω…

Και σταυρώ παραδίδοται ο Κτίστης των Απάντων…»

Τα λόγια που καρφώθηκαν μέσα της ήταν:

Ο Κτίστης των Απάντων,
Ο Πλάστης των Απάντων,
Ο Δεσπότης της Κτίσεως,
Ο Κτίστης ουρανού και γης.
Ο των αγγέλων βασιλεύς.