Ο έρωτας

«Και ο έρωτας;»

«Ο έρωτας» αποκρίθηκε η Θ. «είναι καταδικασμένος να διαλυθεί, αργά η γρήγορα, αν δεν είναι ριζωμένος στο έδαφος του εσωτερικού «Θεού», αν δεν αντλεί απ’ Αυτόν.

Εκείνη τη στιγμή, η Θ. συνειδητοποίησε ότι η αγάπη της για τον Νεοκλή είχε τις ρίζες της στον «Θεό» αφού το μόνο που την ενδιέφερε ήταν η ανάπτυξη και η ωρίμανσή του στο αόρατο ημισφαίριο, η ενίσχυση του μετασχηματιστή του, ώστε να μάθει να αφομοιώνει και μεταφυσικό υλικό.

«Αυτό το νόημα έχει η σχέση μας», κατέληξε. «Σε αυτό το έδαφος είναι ριζωμένη. Η ερωτική αγάπη είναι κάτι το επιπρόσθετο. Η σκέτη ερωτική αγάπη μου προκαλεί ασφυξία, αλλά η αγάπη που έχει τις ρίζες της στην ανάπτυξη του μετασχηματιστή ενός άλλου όντος, είναι γεμάτη πνοή, αφού αυτή η ανάπτυξη τείνει προς την Πηγή της Πνοής.»

Η Θ. είδε επίσης γιατί ο έρωτας της δημιουργούσε πάντα την εντύπωση ότι εναντιωνόταν στον «Θεό» ή στα συμπαντικά ανοίγματα. Τότε, δεν ήξερε πώς να ενσωματώνει το μικρό μέσα στο μεγάλο, το στενό και περιορισμένο μέσα στο ευρύ. Επειδή το είναι της έτεινε -έστω και ανεπίγνωστά της- προς τη διαπλάτυνση μέχρι το Άπειρο, το Θείο, ο έρωτας -έξω από την περιοχή του Απείρου- την περιόριζε. Δεν περιείχε το Άπειρο μέσα του, για αυτό κατέληγε στη φθορά και στη σήψη. Τότε, το ανθρώπινο, το ερωτικό, δεν είχε ενσωματωθεί στο Θείο. Αλλά τώρα τα πράγματα είχαν αλλάξει και το μικροκοσμικό, το ερωτικό, το ανθρώπινο, έτεινε να ενταχθεί στον τεράστιο μακρόκοσμο για να υπηρετήσει τις δικές του σκοπιμότητες. Έτσι, η ερωτική σχέση είχε διπλή υπόσταση. Για αυτό η Θ. ένιωθε δικαιωμένη μαζί της.