Ένα βράδυ ο Ερνέστος της ζήτησε να ιδωθούν. Αλλά η Θ. δεν ήταν ακόμα σε φόρμα.
«Α, καλά, τότε μπορώ να σου πω και από το τηλέφωνο τι θέλω από σένα» της δήλωσε.
«Τι με θέλεις λοιπόν;» ρώτησε η Θ.
«Θέλω να μου ερμηνεύσεις ένα όνειρο που μου φαίνεται σημαντικό.»
«Το ακούω.»
«Βρισκόμουν κοντά στη θάλασσα. Κάτι χτιζόταν μέσα σ’ αυτήν. Τα θεμέλια ήταν σκεπασμένα από τα νερά, ενώ το υπόλοιποι πρόβαλε επάνω από τη στάθμη του νερού. Εγώ επέβλεπα το χτίσιμο. Δεν περίμενα ότι η οικοδομή θα είχε τόσο βάθος. Και πρόσθεσα ότι θα έπρεπε να ήταν γερή. Ένας δύτης έκανε βουτιά, έσκαψε και έφερε επάνω μια βαρειά, μεγάλη βάση. Επάνω στην άμμο διέκρινα μια παράξενη μηχανή σε σχήμα τροχού που έκοβε ξύλα. Στη συνέχεια εμφανίστηκε ένα πολύ μεγάλο σκάφος κομμένο συμμετρικά στα δύο. Ήταν κόκκινο. Κάποιοι κατάφεραν να συνενώσουν τα δύο κομμάτια και μπήκαν μέσα με σκοπό να πάνε αντίκρυ, σε κάποιο πάρτυ στο οποίο ήταν καλεσμένοι. Εγώ ήμουν ανήσυχος επειδή δεν είχα επίσημο ένδυμα. Είχα πάει πριν σε εκδρομή και τα ρούχα μου ήταν εκδρομικά. Κάποιος μου πρόσφερε ένα διαφανές, φανταχτερό Ινδικό σάλι για να τυλιχτώ σε αυτό, αλλά εγώ το απέρριψα επειδή ήταν σχισμένο. Τελικά, βρεθήκαμε αντίκρυ κι εκεί μας επιθεώρησε κάποιος ειδικός στην επίσημη ενδυμασία. Η σκηνή άλλαξε. Βρέθηκα σκαρφαλωμένος σε μια διπλή σκάλα στο κέντρο ενός γηπέδου του τέννις παρακολουθώντας αμερόληπτα τους παίκτες. Οι θεατές μπαινόβγαιναν ελεύθερα στο γήπεδο. Είχαν μιαν αίσθηση αποδιοργάνωσης. Δεύτερη αλλαγή σκηνής. Βρέθηκα σε ένα μέρος που έμοιαζε λίγο με στρατιωτικό στρατόπεδο και λίγο με κολλέγιο. Είχα την αίσθηση ανθρώπινων μαζών, επίσης την αίσθηση της αποδιοργάνωσης και του σκότους. Αυτά είδα τη νύχτα. Τι βλέπεις σε όλα αυτά, προ παντός στο πρώτο μέρος;» ρώτησε τελικά.
«Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να συγκεντρώσεις πρώτα καμμιά δεκαριά όνειρα για να μπορέσουμε να δούμε προς τα πού κινείται η υπόγεια πραγματικότητά σου», είπε η Θ.
Αλλά ο Ερνέστος αποδείχτηκε ιδιαίτερα επίμονος, αναγκάζοντας τη Θ. να υποκύψει.
«Δεν βλέπεις ότι δεν περνούν πια ούτε τα Ινδικά σάλια ούτε η εκδρομική περιβολή;» τον ρώτησε γελώντας.
«Τώρα που το λες, μου φαίνεται αυτονόητο. Απορώ πώς δεν το είδα. Αλλά τι είδους επίσημο ένδυμα χρειάζεται για το επίσημο πάρτυ;» ρώτησε με απορία στη φωνή.
«Μου έρχεται στο νου το ένδυμα γάμου της Ευαγγελικής παραβολής» είπε η Θ.
«Καλά λες, πώς δεν το είχα σκεφτεί!» αναφώνησε εκείνος. «Το όνειρο επιμένει στην αλλαγή. Αλλά τι να αλλάξω;»
«Η καλύτερη αλλαγή είναι η αλλαγή δέρματος» διευκρίνισε η Θ.
«Δεν σε καταλαβαίνω. Αν θέλεις, πες μου κάτι για την Ευαγγελική παραβολή.»
«Η πρόσκληση σε γαμήλιο γεύμα από τον οικοδεσπότη της παραβολής φαίνεται ότι είναι ένα σπουδαίο γεγονός που απαιτεί το κατάλληλο ένδυμα, την κατάλληλη προετοιμασία. Αλλά ορισμένοι καλεσμένοι αποποιήθηκαν την πρόσκληση, όχι μόνο επειδή δεν είχαν ετοιμάσει το κατάλληλο ένδυμα, αλλά επειδή δεν ήταν εστιασμένοι καν στον γάμο, αλλά ο καθένας στις δικές του μικρο-υποθέσεις. Κι έτσι έχασαν την ευκαιρία.»
«Αρχίζω να βλέπω» τη διέκοψε εκείνος. «Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Ήταν καλό που απέρριψα το σχισμένο Ινδικό σάλι;»
«Νομίζω ναι, σαν κάτι στο βάθος σου να γνωρίζει ότι τα Ινδικά, φανταχτερά, διαφανή συστήματα είναι τρύπια, δηλαδή ακατάλληλα για σοβαρές και επίσημες αλλαγές.»
«Αρχίζω να υποπτεύομαι ότι άδικα ασχολήθηκα τόσα χρόνια με τη γιόγκα και τον εσωτερισμό της Ανατολής,» μονολόγησε, ενώ η Θ. δεν έκανε κανένα σχόλιο.
«Τι έχεις να πεις για την οικοδομή με τα θεμέλια στη θάλασσα, για τον τροχό και για το κόκκινο πλοίο το κομμένο στα δύο;»
«Θα σε βοηθήσω να το βρεις μόνος σου. Ας αρχίσουμε από το κομμένο σκάφος. Έλα, δεν είναι δύσκολο, το ξέρεις» τον ενθάρρυνε η Θ.
«Αυτό το σημείο είναι εύκολο νομίζω. Έχω την εντύπωση ότι κάτι μέσα μου είναι κομματιασμένο. Ότι είμαι δύο κομμάτια. Αλλά για να περάσει κανείς αντίκρυ και να λάβει μέρος στο πάρτυ, θα πρέπει να ενώσει τα δύο κομμάτια του. Ένα πλοίο κομμένο στα δύο δεν μπορεί να πλεύσει, ενωμένο μπορεί. Άρα χρειάζομαι ενοποίηση.»
«Θαυμάσια,» τον παίνεψε η Θ. «Και γιατί το πλοίο ήταν κόκκινο;»
Ο Ερνέστος δεν μπόρεσε να το βρει.
«Τι είναι το κόκκινο για σένα;» ήρθε η ερώτηση της Θ.
«Το κόκκινο είναι αίμα, ζωή, ζωντάνια, δύναμη, ορμή.»
«Πολύ ωραία. Λοιπόν;»
Ο Ερνέστος ταλαντεύτηκε.
«Έλα, πέστο, το ξέρεις, κάνε τις απαραίτητες συνδέσεις,» τον εμψύχωσε η Θ.
«Το ξέρω; Είσαι σίγουρη; Πώς το ξέρω αφού δεν το ξέρω;»
«Το ξέρεις σε ένα στρώμα λίγο βαθύτερο από το στρώμα που δεν ξέρει,» εξηγήθηκε η Θ. «Κάνε λοιπόν τον κόπο να πληροφορήσεις το ένα στρώμα με το άλλο.»
«Να πληροφορήσω το ένα στρώμα με το άλλο… Επιμένεις ότι κάποιο στρώμα μου ξέρει…» μονολόγησε ο Ερνέστος.
«Σίγουρα ξέρει», επέμενε η Θ.
«Τότε λοιπόν αν το κόκκινο είναι όλα αυτά που παρέθεσα, το πλοίο και το ταξίδι του στην αντίπερα μεριά, έχει ορμή, δύναμη και ζωντάνια μέσα του.»
«Ακριβώς, δεν είναι θεωρία, σκέψη, αλλά κάτι το πολύ ζωτικό, τόσο ζωτικό όσο και το αίμα,» συμπλήρωσε η Θ.
«Και τα άλλα, τι σημαίνουν τα άλλα, η οικοδομή με τα θεμέλια στο νερό ενώ το υπόλοιπο προβάλλει επάνω από αυτό;»
«Ας πούμε ότι κάτι άρχισε να χτίζεται στον βυθό του είναι σου, κάτι που σε ενδιαφέρει να αποδειχτεί στέρεο…»
«Γίνεται να χτίζονται πράγματα μέσα μας χωρίς εμείς να βάλουμε συνειδητά το χεράκι μας;»
«Δεν ήσουν εσύ που το έχτισες, δεν είναι έτσι; Εσύ απλώς διαπίστωσες, επιτήρησες και εξέφρασες την επιθυμία να γίνει γερό το κτίσμα.»
«Εδώ τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχό μου. Αρχίζω να μην καταλαβαίνω ούτε το όνειρο ούτε εσένα» της δήλωσε αποθαρρυμένος.
«Ας το αφήσουμε για την ώρα» πρότεινε η Θ. «Ίσως δεις άλλα όνειρα, πιο σαφή, που θα σε βοηθήσουν να κατανοήσεις ό,τι σου φαίνεται τώρα ακατανόητο.»
«Αυτό λέω κι εγώ,» συμφώνησε ο Ερνέστος.
Amor Vincit Omnia 