Η δημιουργία

Οι εμπειρίες της ψυχής ανήκουν στον αληθινό κόσμο, σε έναν κόσμο που είναι πάντα παρών εκεί, αλλά από τον οποίο οι άνθρωποι εξορίζονται όσο βρίσκονται στο υλικό σώμα. Όσο ποιητικό κι αν φαίνεται αυτό, δεν θα μπορούσε να γίνει πιο ακριβής περιγραφή της σχέσης ανάμεσα στα θέματα που ταιριάζουν στον κάθε ένα κόσμο. Οι επιστημονικές μας γνώσεις μας πληροφορούν ότι ο μοριακός κόσμος διαπερνά τον κυτταρικό και ο ηλεκτρονικός τον μοριακό. Οι τρεις αυτοί κόσμοι πάντα συνυπάρχουν. Αλλά ενώ οι πιο λεπτοί κόσμοι διαπερνούν τους πιο χονδροειδείς, όπως το φως διαπερνά το γυαλί, ή η οσμή του κρεμμυδιού το βούτυρο ή το γάλα, τα πιο χονδροειδή αντικείμενα δεν μπορούν να εισδύσουν στα πιο λεπτά, ακριβώς όπως η κάμηλος δεν μπορεί να περάσει από το μάτι της βελόνας.

Ωστόσο, αν αυτοί οι κόσμοι είναι πάντα παρόντες και εισχωρούν σε κάθε ζωντανό πλάσμα την κάθε στιγμή και αν η μέσα τους ζωή είναι τόσο άπειρα πιο ελεύθερη, θαυμαστή, μεγαλειώδης, και φωτεινή απ’ αυτήν που μας είναι οικεία, δεν είναι δυνατό να μην λαχταρούμε τα αδύνατα και να μην ψάχνουμε να βρούμε πραγματικά έναν δρόμο που να οδηγεί από τον υλικό μας κόσμο σ’ εκείνους, έναν δρόμο που να μπορούμε να τον βαδίσουμε ακόμα και πριν από τον θάνατό μας.

Μόνο μια τέτοια λαχτάρα μπορεί να μας οδηγήσει να κατανοήσουμε σωστά τη σκληρή ρήση ότι ο συνηθισμένος άνθρωπος στη διάρκεια της σωματικής ζωής του, δεν έχει συνειδητή ψυχή και γιατί η δημιουργία μας τέτοιας ψυχής σ’ αυτή τη ζωή είναι το μεγαλύτερο έργο που μπορεί ποτέ να επιχειρήσει. Γιατί η ψυχή είναι το όχημα του ανθρώπου στον αόρατο ή μοριακό κόσμο. Απ’ όλα όσα είπαμε μέχρι τώρα είναι αναμφισβήτητο ότι ο άνθρωπος δεν ζει τώρα σ’ έναν τέτοιο κόσμο και ότι δεν μπορεί ούτε καν να φανταστεί με τι θα έμοιαζε το να ζούσε σ’ αυτόν.Ή η ψυχή του δεν έχει ακόμα γεννηθεί ή αν πραγματικά υπάρχει κάπου, τότε δεν ξέρει ακόμα πώς να ζει μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο.

Ας φανταστούμε ένα κλειδωμένο θερμοκήπιο. Ένας σπόρος μπαίνει από τη χαραμάδα της πόρτας και φυτρώνει. Βλασταίνει, βγάζει μπουμπούκια και ανθίζει. Σ’ αυτή τη μορφή είναι φυλακισμένος στον κλειδωμένο χώρο και δεν είναι δυνατό να βγει στον έξω κόσμο. Όταν το λουλούδι γίνει καρπός παράγει νέο σπόρο ενώ το ίδιο πεθαίνει. Αυτός ο σπόρος ίσως να ξαναβγει έξω από την χαραμάδα της πόρτας. Αυτός ο κύκλος είναι φυσικός. Στην «διευρυμένη» του μορφή ωστόσο το λουλούδι έχει μόνο για δυνατότητα να επικοινωνήσει με τον κόσμο τον έξω από την πόρτα. Το ά ρ ω μ ά του, αν έχει άρωμα, μπορεί να περάσει ελεύθερα από τη χαραμάδα στον έξω κόσμο, ακόμα και αν το κυτταρικό φυτό παραμείνει φυλακισμένο μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η πορεία αυτή δίνει ίσως μιαν ακριβή αναλογία στην είσοδο του ανθρώπου στον φυσικό κόσμο, την ανάπτυξή του εκεί και την αναχώρησή του για κάπου αλλού. Ο σπόρος των ανθρώπων φαίνεται πως έλκει την καταγωγή του από τον μοριακό κόσμο. Αλλά το κυτταρικό σώμα που αναπτύσσεται απ’ αυτό, είναι εντελώς καθηλωμένο εδώ και αν ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα άλλο από το υλικό του σώμα, δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τον αόρατο κόσμο της προέλευσής του, μέχρις ότου ο θάνατος τον σμικρύνει σε μιαν ουσιαστική μορφή αρκετά συμπυκνωμένη για να περάσει εκεί.

Μόνο αν μπορέσει να αναπτύξει μέσα του τώρα κάτι ανάλογο με το άρωμα στο φυτό, δηλαδή μ ι α ψ υ χ ή ή μ ι α ν α ρ χ ή σ υ ν ε ί δ η σ η ς, θα μπορέσει να αρχίσει να κινείται σ’ αυτό τον άλλο κόσμο όσο είναι ακόμα ζωντανός σ’ αυτόν εδώ.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Η ψυχή ή το σώμα του μοριακού κόσμου, μπορεί να δημιουργηθεί μόνον τεχνητά, με μεγάλη συγκέντρωση των πιο λεπτών ενεργειών που παράγει ο υλικός οργανισμός και με την κρυστάλλωσή του χάρη στη συνεχή προσπάθεια να αποκτήσει συνείδηση του εαυτού του. Αλλά ο συνηθισμένος άνθρωπος δ ε ν μ π ο ρ ε ί να μην σπαταλήσει την ενέργειά του μόλις τη βρει διαθέσιμη -στον φόβο, στον θυμό, στον φθόνο, στις επιθυμίες και στον συνηθισμένο αυτο-ερωτισμό του ή στην έλξη του προς τον κόσμο γύρω του. Για να συγκρατήσει αυτή τη σπατάλη, θα πρέπει να δημιουργήσει β ο ύ λ η σ η μέσα του. Για να δημιουργήσει βούληση θα πρέπει να έχει έναν σ τ ό χ ο.
Για να έχει έναν στόχο, θα πρέπει να έχει μάθει όλες τις πλευρές του εαυτού του και να τις έχει αναγκάσει να δεχτούν την εξουσία της ηθικής του συνείδησης. Πριν απ’ αυτό, θα πρέπει πρώτα να αφυπνίσει την ηθική συνείδηση από τον ύπνο της. Και ούτε ένα από αυτά τα στάδια δεν μπορεί να τα πετύχει μόνος του.

Ωστόσο η δυνατότητα υπάρχει – και συνεπάγεται τεράστιες επιπτώσεις, όχι μόνο για την τωρινή κατάσταση του ανθρώπου, αλλά και για μετά.

Rodney Collin
Η Θεωρία της Αιώνιας Ζωής