Με τη μεσολάβηση του Αγίου Πνεύματος, όμως, ο άνθρωπος συμπεριλαμβάνεται στη θεϊκή διαδικασία και αυτό σημαίνει πως σε αυτή συμπερλιαμβάνεται επίσης η αρχή του διαχωρισμού και της αυτονομίας έναντι του Θεού, που προσωποποιείται με τον Εωσφόρο ως αντίθετη προς τη Θεϊκή θέληση. Αν δεν υπήρχε αυτή η θέληση, δεν θα υπήρχε δημιουργία ούτε έργο σωτηρίας. Ο ίσκιος και η αντίθετη θέληση είναι οι απαραίτητες συνθήκες για κάθε πραγμάτωση. Ένα αντικείμενο που δεν έχει δική του θέληση, ικανή αν χρειαστεί να αντιτεθεί στο δημιουργό της και χωρίς ιδιότητες διαφορετικές από του δημιουργού του, ένα τέτοιο αντικείμενο δεν έχει ανεξάρτητη ύπαρξη και είναι ανίκανο για ηθικές αποφάσεις. Στην καλύτερη περίπτωση είναι απλά ένα ρολόι, που για να λειτουργήσει πρέπει να το κουρδίσει ο Δημιουργός. Για αυτό ο Εωσφόρος ήταν ίσως εκείνος ο οποίος κατανόησε καλύτερα τη θεϊκή θέληση που αγωνιζόταν να δημιουργήσει έναν κόσμο και εκτέλεσε τούτη τη θέληση με τη μέγιστη πιστότητα. Επαναστατώντας κατά του Θεού, έγινε η ενεργητική αρχή μιας δημιουργίας που αντέταξε στο Θεό μια αντίθετη δική της θέληση, επειδή τούτο το θέλησε ο Θεός. Διαβάζουμε στη Γένεση Γ’ πως εκείνος έδωσε στον άνθρωπο τη δύναμη να βούλεται διαφορετικά. Αν δεν είχε κάνει έτσι, δεν θα είχε δημιουργήσει τίποτε άλλο εκτός από μια μηχανή, άρα ούτε η ενσάρκωση μήτε η λύτρωση θα είχαν πραγματοποιηθεί ποτέ. Ούτε θα υπήρχε κάποια αποκάλυψη της Τριάδας, επειδή τα πάντα θα είχαν παραμείνει Ένα αιωνίως.
Ο θρύλος του Εωσφόρου δεν είναι καθόλου ανόητο παραμύθι. Όπως και η ιστορία του ερπετού στον Κήπο της Εδέμ, είναι ένας «θεραπευτικός» μύθος. Μας εκπλήσσει φυσικά η σκέψη πως στο Θεό εμπεριέχεται και το καλό και το κακό και σκεφτόμαστε πως ίσως ο Θεός να μην ήθελε κάτι τέτοιο. Θα πρέπει, όμως, να προσέξουμε να μην ανάγουμε την παντοδυναμία του Θεού στο επίπεδο των ανθρώπινων απόψεων.
C.G.Jung
Η ψυχολογική προσέγγιση της Τριάδας
Amor Vincit Omnia 