Η κλωστή

– Και η ψυχή σου; Πού λες πως έχει πάει η ψυχή σου;

– Θα πρέπει να γυρνάει στη γη, όπως και τόσες άλλες, αναζητώντας ζωντανούς για να προσευχηθούν για κείνη. Ίσως να με μισεί γιατί της φέρθηκα άσχημα, μα δεν με νοιάζει πια αυτό. Γλίτωσα από τις διεστραμμένες τύψεις της. Γιατί έκανε πικρό ακόμα και το ελάχιστο που έτρωγα, και ανυπόφορες τις νύχτες μου γεμίζοντάς τες ταραγμένες σκέψεις με πρόσωπα κολασμένων κι άλλα τέτοια. Όταν κάθισα να πεθάνω, με ξόρκιζε να σηκωθώ, να συνεχίσω να σέρνω τη ζωή μου, σαν να περίμενα ακόμα κάποιο θαύμα για να με καθαρίσει απ’ τα σφάλματά μου. Ούτε καν το προσπάθησα. «Εδώ τελειώνει ο δρόμος» της είπα. «Δεν έχω πια δυνάμεις για πιο πέρα.» Και άνοιξα το στόμα για να φύγει. Κι έφυγε. Τότε ένιωσα να πέφτει μες στα χέρια μου εκείνη η αιμάτινη κλωστούλα με την οποία ήταν δεμένη στην καρδιά μου.

– Πέδρο Πάραμο

Χουάν Ρούλφο