Ετούτη η γη

Βγήκε έξω και κοίταξε τον ουρανό. Έβρεχε αστέρια. Λυπήθηκε γιατί θα προτιμούσε να αντικρίσει έναν ήσυχο ουρανό. Άκουσε το τραγούδι των κοκόρων. Ένιωσε το μανδύα της νύχτας να σκεπάζει τη γη. Τη γη, «ετούτη την κοιλάδα των δακρύων».

– Πέδρο Πάραμο

Χουάν Ρούλφο