Στην αριθμητική, ένα κι ένα κάνουν δύο. Στον έρωτα, ένα κι ένα θα έπρεπε να κάνουν ένα, κι όμως κάνουν δύο. Το αισθάνθηκες εσύ αυτό ποτέ; Αυτή την ανάγκη να ρουφήξεις μια γυναίκα μέσα σου, ή να εξαφανιστείς μέσα σ’ εκείνη; Δε μιλώ για την κτηνώδη ανάγκη του αγκαλιάσματος, αλλά για το ηθικό και διανοητικό βάσανο του να μην μπορείς να γίνεις ένα μ’ ένα άλλο ον, να μην μπορείς να του ανοίξεις όλη την ψυχή σου, όλη την καρδιά σου, και να διεισδύσεις σ’ όλη του τη σκέψη ως το βάθος. Δεν ξέρει κανείς ποτέ τίποτα για κείνο, ποτέ δεν μπορεί να ανακαλύψει όλους τους κυματισμούς των θελήσεών του, των πόθων του, των αντιλήψεών του. Ποτέ δε μαντεύει κανείς έστω και λίγο, το άγνωστο, το μυστήριο μιας ψυχής που την αισθανόμαστε κοντά μας, μιας ψυχής κρυμμένης πίσω από δύο μάτια που μας κοιτάζουν, καθαρά σαν το νερό, διαφανή, σαν να μην είχαν τίποτε μυστικό πίσω τους, μιας ψυχής που μας ρίχνει μία μία τις ιδέες της με τα λόγια, και η οποία μολοταύτα μένει μακριά μας πιο πολύ απ’ όσο απέχουν τα άστρα μεταξύ τους, μένει πιο ακατάληπτη κι απ’ αυτά τα άστρα! Είναι αστείο αυτό.
«Υβέτ»
Amor Vincit Omnia 