Ο θείος Βάνιας

Το νιώθω το καημένο το κοριτσάκι. Μέσα σ’ αυτή την αβάσταχτη πλήξη, όπου γύρω σου, αντί γι’ ανθρώπους, βλέπεις να περιφέρονται κάτι γκρίζες κηλίδες κι ακούγονται μόνο χυδαιότητες, όπου όλοι τους δεν ξέρουν παρά να τρώνε, να πίνουν, να κοιμούνται, έρχεται πότε πότε αυτός, που δε μοιάζει με τους άλλους, ωραίος, ενδιαφέρων, ελκυστικός, σαν μέσα στο σκοτάδι να ανατέλλει ένα λαμπρό φεγγάρι… Ν’ αφεθείς στη σαγήνη ενός τέτοιου ανθρώπου… να ξεχαστείς… Μου φαίνεται πως κι εγώ η ίδια νιώθω κάποια έλξη. Ναι, πλήττω χωρίς αυτόν, κι ορίστε, χαμογελάω τώρα που τον σκέφτομαι… Αυτός ο θείος Βάνιας λέει πως στις φλέβες μου κυλάει αίμα νεράιδας. «Αφήστε ελεύθερο τον εαυτό σας έστω για μια φορά στη ζωή σας…» Λοιπόν, ίσως αυτό πρέπει να γίνει… Να πετάξω σαν ελεύθερο πουλί μακριά απ’ όλους εσάς, από τις νυσταλέες σας φυσιογνωμίες, τις συζητήσεις σας, να ξεχάσω πως υπάρχετε όλοι εσείς στον κόσμο… Αλλά είμαι δειλή, συνεσταλμένη… Θα με τυραννάει η συνείδησή μου….

– Γ’ πράξη

Αντόν Τσέχωφ