Από την πνευματική υπεροχή, την ομορφιά, την αρετή, ήτανε κάτι που τον σκλάβωνε ακόμα περισσότερο, σ’ αφάνταστο βαθμό, κι αυτό το ακαθόριστο, το διάχυτα ευγενικό και μαζί θρασύ, τολεγε «αέρα του κόσμου». Λοιπόν, σε τούτο τον αέρα του κόσμου, ο Ορέστης ο Μαλβής όλα θα τα θυσίαζε, όλα, αν το καλούσε η ανάγκη.
Amor Vincit Omnia 