Οι πολλοί είναι ντεμοντέ

Η Ελλάδα ανήκει στους πολλούς και οι λίγοι στον εαυτό τους.

Κι αν δεν θες να ανήκεις στους πολλούς, δεν θες να ανήκεις στην άμορφη μάζα που γίνεται έρμαιο εξουσιομανών. Δεν θες να διασκεδάζεις όπως οι πολλοί, δεν θες να σκέφτεσαι όπως οι πολλοί, δεν θες να μιλάς όπως οι πολλοί, να δέχεσαι όπως οι πολλοί, να υποκρίνεσαι όπως οι πολλοί. Τότε λυπάμαι ατύχησες, λάθος χώρα διάλεξες να γεννηθείς. Βλέπεις, οι λίγοι δεν είναι μόνο οι προύχοντες, που κι αυτούς δεν είναι σίγουρο ότι τους λες κι ακριβώς λίγους πια. Μιας και προνομιούχοι, τουλάχιστον μεταπολιτευτικά, έγιναν και γίνονται αρκετοί ακόμα, όταν κολλάνε πίσω από αξιώματα που τους πετάνε οι κυβερνώντες, για μια ψήφο παραπάνω, και καταλήγουν να ξερογλείφονται, βγάζοντας από πάνω τους το ανθρώπινο σαρκίο και φορώντας αυτό του ερπετού. Προνομιούχος είσαι επίσης κι όταν ζεις από τα επιδόματα, την ώρα που μπορείς να δουλέψεις και δεν το κάνεις. Σε σχέση με εκείνον που εργάζεται σαν το σκυλί για να σε πληρώνει να κάθεσαι, είσαι προνομιούχος, που εργάζεται σαν το μικρό παράσιτο.

Οι λίγοι είναι οι σκεπτόμενοι. Ακόμα πιο λίγοι οι ανεξάρτητοι. Ελάχιστοι, οι ελεύθεροι.

Κι αν δεν θες να ανήκεις σ’ αυτούς. Όχι στους χειροκροτητές, στους «καλά τα είπες», όχι στους πολλούς. Λυπάμαι, την πάτησες. Γιατί σ’ αυτή τη χώρα θα προχωράς μόνος. Θα πρέπει να κόψεις όλους τους δεσμούς, ακόμα και εκείνους που θεωρούσες δεδομένους. Οικογένεια, φίλοι, συγγενείς. Μπορεί να είναι οι πολλοί. Κι εσύ ο ένας. Ο άτυχος. Κι ο τυχερός μαζί. Γιατί εσύ θα ανήκεις μόνο στον εαυτό σου. Στις πληγές σου, στην πώρωσή σου, στα βιώματά σου, στις εμπειρίες σου, στο δικό σου φως, στις δικές σου νύχτες. Στον δικό σου εαυτό. Κι αυτό δεν θα μπορεί να στο πάρει κανείς.

Γιατί αξιοπρέπεια δεν είναι να περιμένεις κάποιον άλλον να σε σώσει. Αξιοπρέπεια δεν είναι η ζητιανιά. Αξιοπρέπεια είναι να παλεύεις κάθε μέρα και να πετυχαίνεις ό,τι μπορείς μόνος σου. Και δεν είναι μόνο αξιοπρέπεια. Είναι εκείνη η ασύγκριτη αίσθηση του να δημιουργείς κάτι μόνος σου, να ξέρεις ότι αυτό το λίγο, το μικρό, το φοβερό, είναι δικό σου. Εκείνη η αίσθηση του να λες «άντε και γαμηθείτε, τα κατάφερα». Κι αυτό δεν μπορούν να στο δώσουν οι πολλοί. Μόνο ο εαυτός σου.