Με ένα υπόμνημα 17.500 σελίδων και βάρους 90 κιλών (για τη μεταφορά του οποίου χρειάστηκε ειδικό μηχάνημα), η Ουκρανία επιχειρεί να υποστηρίξει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ότι η τρομοκρατία που βιώνει η χώρα στα ανατολικά της χρηματοδοτείται από τη Ρωσία, στηρίζοντας το σκεπτικό της σε δύο βασικούς άξονες:
– Πρώτον, αποδεικνύοντας ότι οι στρατιώτες στις αυτοαποκαλούμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες» των Ντονέτσκ (DNR) και Λουγκάνσκ (LNR) (έχουν υπογράψει σύμφωνο ένωσης από το 2014, διαμορφώνοντας την Ομοσπονδιακή Πολιτεία της Νέας Ρωσίας, με τη συνομοσπονδία να δηλώνει ανοιχτή και για άλλα μέλη στο μέλλον) έχουν διεξάγει τρομοκρατικές πράξεις, σκοτώνοντας για πολιτικούς λόγους.
– Δεύτερον, αποδεικνύοντας ότι η Ρωσική Ομοσπονδία, που σύμφωνα με την Ουκρανία μιλάει λανθασμένα για «εμφύλιο πόλεμο», έχει δώσει όπλα, εκπαίδευση και χρήμα, στους στρατιώτες των DNR και LNR, έχοντας γνώση ότι διαπράττουν τρομοκρατικές πράξεις.
Μερικές περιπτώσεις που υποστηρίζει η Ουκρανία ότι είναι τρομοκρατικές ενέργειες:
Ο βομβαρδισμός εναντίον οχημάτων πολιτών από τη NDR στην πόλη της Βολνοβάκα, 13 Ιανουαρίου 2015
Ο βομβαρδισμός στη γειτονιά του Βοστότσνι της Μαριούπολης, 24 Ιανουαρίου 2015
Ο βομβαρδισμός στη γειτονιά του Κραματόρσκ, 10 Φεβρουαρίου 2015
Ο συνεχιζόμενος βομβαρδισμός στην Αβιιντβκά, Ιανουάριο και Φεβρουάριο 2017
Στη δικογραφία σημειώνεται ότι σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, δεν χτυπήθηκαν στρατηγικοί στόχοι, αλλά γειτονιές και κατοικίες, που δεν εμπλέκονται στον πόλεμο. Για παράδειγμα στο Κραματόρσκ, υπάρχει στρατιωτικό αεροδρόμιο αλλά βρίσκεται δύο χιλιόμετρα μακριά από τη γειτονιά που χτύπησαν οι πύραυλοι. Με αυτό το χτύπημα σκοτώθηκαν 7 πολίτες και τραυματίστηκαν άλλοι 26. Στην Αβιιντβκά το ίδιο, οι στρατηγικοί στόχοι βρίσκονταν σε άλλο σημείο της πόλης. Στον βομβαρδισμό του Βοστότσνι, όταν έπεσαν 154 ρουκέτες, υπάρχουν συνομιλίες που αποδεικνύουν ότι εκείνοι που τις έριξαν, στόχευαν στο να κάνουν τους κατοίκους «να φοβηθούν πολύ».
Ο στόχος είναι ο ίδιος για όλες τις μεγάλες πόλεις, όπως την Οδησσό, το Κίεβο και κυρίως το Χάρκοβο, όπου επιχειρούν κι άλλες παράνομες, ένοπλες ομάδες. Αν και δεν υπάρχει μία ενιαία οργανωτική δομή μεταξύ τους, έχουν όλες ως κοινό παρανομαστή τον φιλορωσισμό, Ωστόσο όλοι τους, ήταν σε άμεση ή έμμεση επικοινωνία με υποστηρικτές μέσα από την Ρωσική κυβέρνηση, και λάμβαναν χρήματα και βόμβες από τη Ρωσία, υποστηρίζει η Ουκρανία στο υπόμνημά της.
Πολλές είναι επίσης και οι μεμονωμένες περιπτώσεις στοχευμένων επιθέσεων σε πολίτες που υποστήριζαν το Euromaidan*.
Μερικές μόνο περιπτώσεις:
Στις 8 Μαΐου του 2014, βρέθηκε καμένο το πτώμα του Valeriy Salo, ενός αγρότη και επικεφαλής του τοπικού EuroMaidan, πολιτιστικού συλλόγου, μία ημέρα μετά την απαγωγή του από οπλισμένους αγνώστους στο χωριό του.
Δύο μέρες αργότερα, στις 10 Μαΐου, ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ανέφερε ότι τρεις γυναίκες «φιλο-Ουκρανές, που δεν είχαν καμία ανάμειξη σε μία διένεξη, έπεσαν θύματα απαγωγής και κρατήθηκαν αιχμάλωτες από ένοπλους στο Κραματόρσκ, όπου και κακοποιήθηκαν βάναυσα».
*από το euro και τη Maidan (πλατεία), το κίνημα διαδηλώσεων που ξεκίνησε στην πλατεία Ανεξαρτησίας του Κιέβου, το 2013, με αίτημα την έναρξη διαπραγματεύσεων ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Amor Vincit Omnia 