Η επιστροφή της Ρωσίας στην παγκόσμια σκηνή ως σημαντική δύναμη βασίζεται σε μια σειρά διπλωματικών, πληροφοριακών, οικονομικών και οικονομικών εργαλείων που βοηθούν το Κρεμλίνο να ξεπεράσει τις δυνάμεις του. Ένα από τα νεότερα μέσα αυτής της εργαλειοθήκης είναι η ομάδα Wagner – μια σκιερή ομάδα μισθοφόρων, πιστών στο Κρεμλίνο, και ελεγχόμενη από τον Yevgeniy Prigozhin, μέλος της κλίκας του Προέδρου Vladimir Putin. Τα ρωσικά και δυτικά μέσα ενημέρωσης παρακολουθούν το αναπτυσσόμενο αποτύπωμα της ομάδας, από την Ουκρανία και τη Συρία στο Σουδάν, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και πλέον τώρα, πιθανόν, και στη Λιβύη και τη Βενεζουέλα. Ωστόσο, παρά τη σημαντική προσοχή που δίνεται, η κατανόηση εκ μέρους των Δυτικών, σχετικά με τον ρόλο και την ικανότητα της Wagner, εξακολουθεί να παραμένει -στην καλύτερη περίπτωση- ελλιπής. Αυτό οφείλεται εν μέρει στις ισχυρές εκστρατείες παραπληροφόρησης της Μόσχας και στις προσπάθειες διάψευσης των επιχειρήσεων της της ομάδας. Σε αυτή τη σύγχυση προστίθεται και η ψευδής αντίληψης ότι η Wagner είναι μια ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία (PMC, Private Military Company) που δεν διαφέρει από τις δυτικές όπως η Academi (πρώην Blackwater) και η DynCorp International.
Μια λεπτομερής ανάλυση της οργάνωσης -συμπεριλαμβανομένων της προέλευσής της, των δεσμών με το καθεστώς του Putin, των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων και των δυνατοτήτων- είναι ουσιαστικής σημασίας για τους πολιτικούς της Δύσης ώστε να εκτιμήσουν καλύτερα την απειλή της Wagner, και τον ενδεδειγμένο τρόπο αντίδρασης σε αυτή. Η ομάδα μπορεί να μην προσφέρει στο Κρεμλίνο εντελώς νέους τρόπους για να διεξάγει πόλεμο ή να ασκήσει επιρροή, αλλά η ύπαρξή της είναι καθοριστική ως προς το πώς μια πιο ισχυρή Ρωσία συχνά – και συχνά με τρόπους απίθανους – επιχειρεί να αποφύγει την ανάληψη ευθύνης για πράξεις που συμβαίνουν πέρα από τα σύνορά της. Η Wagner δείχνει επίσης μια ευρύτερη δυναμική του καθεστώτος του Putin, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου με τον οποίο αξιοποιεί τις φιλοδοξίες και τα συμφέροντα των ελίτ, όπως του Prigozhin, για να δημιουργήσει αδιαφιλονίκητα και ευέλικτα εργαλεία. Η Δύση δεν πρέπει να αντιδράσει υπερβολικά στην πρόκληση της Wagner, αλλά διεξάγοντας μια πολυμερή και χαμηλού κόστους εκστρατεία που θα ρίξει φως στην οργάνωση και θα περιορίσει τις επιλογές της, μειώνοντας τους κινδύνους.
ΜΙΑ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑ ΜΙΜΗΣΗ PMC
Η Wagner είναι ένα όχημα το οποίο χρησιμοποιεί το Κρεμλίνο για να στρατολογήσει, να εκπαιδεύσει και να αναπτύξει μισθοφόρους, είτε για να διεξάγει πολέμους είτε για να προσφέρει ασφάλεια και κατάρτιση σε φιλικά καθεστώτα. Οι δυτικές και οι ρωσικές πηγές συχνά την αποκαλούν PMC, αλλά δεν εμπίπτει στην ευρέως χρησιμοποιούμενη ορολογία παρά την εκτέλεση ορισμένων παρόμοιων λειτουργιών. Δεν είναι μια πραγματική εμπορική οντότητα που λειτουργεί σε μια παγκόσμια αγορά, και κανείς που το διαχειρίζεται δεν θα το παραδεχτεί, ενώ δεν είναι νομίμως εγγεγραμμένη εταιρεία στη Ρωσία.
Η θέση της Wagner έξω από την αγορά – και η μυστικότητα γύρω από αυτό – πηγάζει από το γεγονός ότι η πρόκειται για μια συγκεκαλυμμένη δημιουργία του ρωσικού στρατού, που δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του καθεστώτος του Putin. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήταν μέρος ενός γενικού σχεδίου του Κρεμλίνου. Η τάση της Μόσχας για ad hoc λήψη αποφάσεων διαμόρφωσε το σχηματισμό της οργάνωσης και αναπτύχθηκε σταδιακά καθώς το Κρεμλίνο επεδίωκε την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του, αλλά και να έχει χειροπιαστά πολιτικά μέσα για τη διεξαγωγή των πολέμων στην Ουκρανία και τη Συρία το 2014-2015.
Η Μόσχα ανέπτυξε για πρώτη φορά την Wagner στην Ουκρανία σε μια εποχή που το Κρεμλίνο έπρεπε να διεξάγει έναν καμουφλαρισμένο πόλεμο, να κρύψει θύματα από το ρωσικό κοινό και να μετριάσει τις διεθνείς επιπτώσεις μιας κραυγαλέας παραβίασης της κυριαρχίας ενός γείτονα. Η χρήση μισθοφόρων ή πληρεξουσίων είναι μια τακτική με βαθιές ρίζες στη ρωσική ιστορία, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Χρησιμοποιώντας τους επονομαζόμενους εθελοντές και άλλες ομάδες ατόμων στην Ουκρανία, η Μόσχα μείωσε κατά μέσον όρο τον αριθμό του ενεργού προσωπικού και απέκρυψε την παρουσία τους, τουλάχιστον αρχικά. Η πρόσληψη αυτών των ομάδων συνέβη γρήγορα το 2014 και το Κρεμλίνο στράφηκε σε ιδιωτικούς και κρατικούς φορείς για να χρηματοδοτήσει και να οργανώσει την προσπάθεια.
Μια από τις πρώτες τέτοιες ομάδες που κινητοποίησε η Μόσχα περιελάμβανε τους άνδρες που αργότερα δημιούργησαν την Wagner. Με την πιθανή υποστήριξη των Μυστικών Υπηρεσιών του ρωσικού Στρατού (GRU), αύξησαν τις τάξεις των λεγόμενων «πράσινων ανδρών» της Ρωσίας, των στρατευμάτων χωρίς διακριτικά, που κατέλαβαν την Κριμαία το 2014. Αυτή η προδρομική μονάδα της Wagner λειτούργησε υπό την ηγεσία του Dmitry Utkin, ενός βετεράνου προερχόμενου από τις ειδικές μονάδες της GRU. Αργότερα εκείνη την άνοιξη, ο Utkin και η ομάδα του, παρέμειναν υπό τον έλεγχο της GRU και βρέθηκαν προς την ανατολική Ουκρανία, όπου ήταν μια από τις πολλές, ανομοιόμορφες και συχνά απείθαρχες ομάδες μισθοφόρων, που είχαν την υποστήριξη της Ρωσίας. Η ομάδα του Utkin, η οποία σε αυτό το σημείο άρχισε να ονομάζεται Wagner, είχε έδρα το Λουχάνσκ και πολέμησε στις μεγάλες μάχες κατά των ουκρανικών δυνάμεων.
Το 2015, η Μόσχα ξεκίνησε να αποστρατεύει μερικές από τις μη τακτικές ομάδες στην ανατολική Ουκρανία, καθώς άφησε τον πόλεμο να «σιγοκαίει», εδραιώνοντας τις δυνάμεις της. Αλλά η επικείμενη παρέμβαση στη Συρία έδωσε στη Wagner νέα ζωή. Το Κρεμλίνο ανησυχούσε για τις απώλειες και ήθελε να αποφύγει μια επίσημη παρουσία επίγειας σύρραξης. Το ρωσικό Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων το είδε αυτό ως ευκαιρία να προωθήσει τα μακροχρόνια σχέδια του δημιουργώντας μια μόνιμη μισθοφορική δύναμη. Μετατρέποντας τη Wagner σε μία PMC, το Γενικό Επιτελείο θα μπορούσε να βοηθήσει τις δυνάμεις της Συρίας επί τόπου, χωρίς να χρειάζεται να προχωρήσει σε δημόσια παραδοχή ύπαρξης θυμάτων.
Ρωσικοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι, ερευνούσαν για χρόνια τις δυτικές PMC καθώς και το κατά πόσο θα μπορούσαν να τις μιμηθούν. Η αντίδραση της Μόσχας είναι να αντιγράφει τα εργαλεία και τις τακτικές που πιστεύει ότι η Δύση χρησιμοποιεί εναντίον της, αλλά συχνά το κάνει με βάση εσφαλμένες αντιλήψεις για το πώς λειτουργούν οι δυτικές χώρες. Το Κρεμλίνο θεώρησε τις PMC με έναν τρόπο κυνικό, ως τα ισχυρά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να καλυφθεί ο ρόλος των κρατών αντί για τις πραγματικές ιδιωτικές οντότητες που είναι. Ο Putin, σε ένα αποκαλυπτικό σχόλιο για τις PMC το 2012, δήλωσε ότι τέτοιες επιχειρήσεις ήταν ένα «μέσο για την πραγματοποίηση εθνικών συμφερόντων χωρίς την άμεση συμμετοχή του κράτους». Ένα χρόνο αργότερα, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Ρωσίας, Valery Gerasimov, ισχυρίστηκε ότι οι ιδιωτικές εταιρείες μισθοφόρων, ήταν μέρος των δυτικών προσπαθειών για αποσταθεροποίηση της Λιβύης κατά την Αραβική Άνοιξη.
Δεδομένης αυτής της άποψης για τις PMC, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η ρωσική απομίμηση θεωρήθηκε αρχικά ως ένας μυστικός βραχίονας του κράτους. Ο ρωσικός στρατός είχε ήδη ένα πιστό, ελεγχόμενο από την GRU στρατόπεδο εντός της Wagner. Το 2015 ξεκίνησε τη μετεγκατάσταση κι άλλων μισθοφόρων από την ανατολική Ουκρανία σε μια συγκεκαλυμμένη, άρτια εξοπλισμένη βάση κατάρτισης δίπλα σε μια εγκατάσταση ειδικών επιχειρήσεων της GRU στη νότια Ρωσία. Ο Utkin παρέμεινε στη στρατιωτική διοίκηση και με την πάροδο του χρόνου, η Wagner επεκτάθηκε προς την αποστολή της Συρίας, με την προσθήκη αρκετών ομάδων αναγνώρισης και επίθεσης. Η επέκταση πρόσφερε στη Wagner περισσότερους άνδρες και επέτρεψε στη Μόσχα να αποφύγει την επανένταξη κάποιων δυνητικά προβληματικών μισθοφόρων πίσω στην απλή καθημερινότητα της Ρωσίας.
Το ρωσικό Γενικό Επιτελείο προσέλαβε επίσης τον Prigozhin ως τον χορηγό της ομάδας που θα αναλάμβανε να πείσει τον Putin για την ιδέα, σύμφωνα με τον Τύπο. Σε αντάλλαγμα, ο Prigozhin έλαβε επικερδή συμβόλαια άμυνας, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων για την παροχή καθαρισμού, τροφοδοσίας, κατασκευών και άλλων υπηρεσιών για στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Μερικά από αυτά τα χρήματα φέρεται να βοήθησαν στη χρηματοδότηση της επέκτασης της Wagner. Μέχρι το φθινόπωρο του 2015, η νέα μισθοφορική δύναμη του καθεστώτος Putin ήταν έτοιμη για δράση και η Μόσχα απέστειλε κρυφά εκατοντάδες μαχητές στη Συρία στις πρώτες ημέρες της επέμβασής της.
ΕΞΟΥΣΙΑ, ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΨΕΥΣΗ
ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ PRIGOZHIN
Προκειμένου να γίνει κατανοητή η Wagner χρειάζεται να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στον Prigozhin, τη θέση του στο καθεστώς του Putin και πώς η επιδίωξη της εξουσίας και του κέρδους τον οδήγησε στην «εργαλειοθήκη» του Κρεμλίνου. Είναι ο κύριος χρηματοδότης και διευθυντής της Wagner, αν και αρνείται οποιαδήποτε σχέση με αυτό. Η βιογραφία του δεν τον καθιστά προφανή υποψήφιο για να διοικεί μισθοφόρους για το Κρεμλίνο. Δεν έχει κανένα στρατιωτικό υπόβαθρο ή υπηρεσία ασφαλείας, ούτε είχε επί δεκαετίες προσωπικές σχέσεις με τον Putin που να είναι κοινές στον εσωτερικό κύκλο. Μετά από μια φυλάκιση για ληστεία και απάτη κατά την ύστερη σοβιετική περίοδο, έγινε ένας επιτυχημένος εστιάτορας που διαχειρίζεται κυριλέ εστιατόρια στην Αγία Πετρούπολη. Αλλά στα μέσα της δεκαετίας του 2000, μετά την υποδοχή του Putin σε ένα από αυτά, ο Prigozhin μπήκε στον κύκλο του προέδρου τελικά, αναλαμβάνοντας το catering για τις δραστηριότητες του Κρεμλίνου και κερδίζοντας το παρατσούκλι «ο σεφ του Putin».
Με τα χρόνια, ο Prigozhin έκανε τον εαυτό του να είναι χρήσιμος για τον Putin με πιο πρωτότυπους τρόπους. Το Ινστιτούτο Ερευνών του Ίντερνετ (IRA), ή «εργοστάσιο troll», που ξεκίνησε το 2013, έδωσε στο Κρεμλίνο έναν σημαντικό μηχανισμό για τον χειρισμό του πολιτικού διαλόγου στο διαδίκτυο και την καταστροφή της φήμης των εσωτερικών επικριτών. Το εργοστάσιο troll πρωτοστάτησε στη χρήση ψεύτικων προσωπικοτήτων του διαδικτύου για την προώθηση της ημερήσιας διάταξης του Κρεμλίνου στη Ρωσία και, με την πάροδο του χρόνου, επέκτεινε τις δραστηριότητές για να αναζωογονήσει πολιτικές εντάσεις και διασπάσεις στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 2018, το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ άσκησε δίωξη στον Prigozhin και τον IRA για παρέμβαση στην προεδρική εκστρατεία των ΗΠΑ το 2016.
Όπως και με τη Wagner, ο IRA του Prigozhin έδωσε στο Κρεμλίνο υπόγειες δυνατότητες, προνόμια με αντάλλαγμα εισοδηματικές ροές, συμπεριλαμβανομένων εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων κρατικών συμβάσεων για υπηρεσίες εστίασης και άλλες. Ο ρόλος του είναι εμβληματικός για τη διττή δομή της εξουσίας στη Ρωσία. Ο Putin βρίσκεται στην κορυφή δύο αλληλεπικαλυπτόμενων πολιτικών δομών: μία που αναγνωρίζεται και μία που είναι κρυμμένη. Το πρώτο είναι ένα ιεραρχικό, γραφειοκρατικό και οργανωμένο κράτος που λειτουργεί μέσα σε σαφή όρια εξουσίας. Το δεύτερο είναι αδιαφανές και στερείται σαφούς δομής. Μοιάζει με μια φεουδαρχική αυλή, η οποία αποτελείται από ελίτ γύρω από τον Putin, που του κάνουν χάρες, τον βοηθούν να διατηρεί τον πολιτικό του έλεγχο έναντι χορηγιών.
Τα κίνητρα του Prigozhin είναι άμεσα συνδεδεμένα με την ιδιότητα του ως μέλος της αυλής του Putin. Χρησιμοποιώντας τη Wagner και το εργοστάσιο troll για να υποστηρίξει τις εγχώριες και γεωπολιτικές φιλοδοξίες του Putin – και να αποδείξει την προσωπική του αξία – o Prigozhin ενισχύει το μερίδιό του στους πολύτιμους κρατικούς πόρους και την εξουσία. Όσο περισσότερο ο Prigozhin ικανοποιεί τον Putin, τόσα περισσότερα παίρνει. Την ίδια στιγμή, ο Putin βρίσκεται πάντα πάνω από τον Prigozhin, προεδρεύοντας του ευρύτερου συστήματος ελέγχου. H Wagner δεν μπορεί να υφίσταται χωρίς την ευλογία του Πούτιν και ο Prigozhin χρειάζεται την έγκριση του Κρεμλίνου για αποφάσεις στρατηγικού επιπέδου, όπως το πότε και το πού θα αναπτύσσεται η Wagner.
Η διατήρηση της Wagner στα χέρια του Prigozhin παρέχει προφανή πλεονεκτήματα για το Κρεμλίνο. Πρώτον, παίρνει μια μισθοφορική δύναμη χωρίς να χρειάζεται να πληρώσει γι’ αυτό. Δεύτερον, το Κρεμλίνο μπορεί να αρνηθεί την ευθύνη για την Wagner διατηρώντας την έξω από τον κρατικό έλεγχο. Ο ίδιος ο Putin υποστήριξε σε μια συνέντευξη του 2018 ότι η Ρωσία δεν έχει καμία ευθύνη για το τι κάνει ο Prigozhin επειδή δεν έχει επίσημη θέση. Αυτό δεν είναι ισχύει, δεδομένης της καλά τεκμηριωμένης άτυπης θέσης του Prigozhin στο καθεστώς του Putin. Όμως, όπως έχει συμβεί ξανά και ξανά, το Κρεμλίνο προσκολλάται σε μια διάψευση, ακόμη και όταν τα λόγια του δεν είναι πια πιστευτά. Είτε πρόκειται για την απόπειρα δολοφονίας του Sergei Skripal στο Ηνωμένο Βασίλειο, είτε για την πτώση της πτήσης MH17 στην Ουκρανία το 2014, ακόμη και κενές αρνήσεις προσφέρουν στην Μόσχα χώρο για ελιγμούς και δημιουργούν την εντύπωση ότι λειτουργεί εντός των φυσιολογικών ορίων της διακυβέρνησης.
Ο Prigozhin χρησιμοποιεί τις διασυνδέσεις του Κρεμλίνου για να επωφεληθεί από φυσικούς πόρους σε περιοχές όπου λειτουργεί η Wagner. Αυτό ξεκίνησε στη Συρία το 2016-2017, όταν το καθεστώς Assad συμφώνησε να πληρώσει για τις στρατιωτικές υπηρεσίες μιας εταιρείας-βιτρίνας της Wagner, που ελέγχεται από τον Prigozhin. Η συμφωνία δίνει επίσης στην εταιρεία Prigozhin το 1/4 των κερδών από πετρελαϊκούς και φυσικούς πόρους που συλλέγει για λογαριασμό του Assad. Όταν η Wagner εγκαταστάθηκε αργότερα στο Σουδάν και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (CAR), η ρωσική κυβέρνηση βοήθησε να επιτευχθούν συμφωνίες για τα δικαιώματα για πιθανές καταθέσεις διαμαντιών και χρυσού για τις εταιρείες που συνδέονται με τον Prigozhin. Οι συμφωνίες αυτές είναι πολύ μικρές για το μέγεθος της ευρύτερης ρωσικής οικονομίας. Γίνονται καλύτερα κατανοητές ως ανταλλάγματα στον Prigozhin, για την ενίσχυση των φιλοδοξιών εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου, που τον βοηθούν παράλληλα να χρηματοδοτεί τη Wagner.
Οι συμφωνίες του Prigozhin για πόρους είναι σημαντικές για τη χρηματοδότηση της Wagner, επειδή η σχέση του με την ηγεσία της άμυνας της Ρωσίας άρχισε να χαλάει, τις πρώτες μέρες της ρωσικής επέμβασης της Μόσχας στον πόλεμο της Συρίας. Ο Prigozhin βρέθηκε στα μαχαίρια με τον υπουργό Άμυνας της Ρωσίας Sergei Shoigu, σύμφωνα με πληροφορίες αναφορικά με το σε ποιον θα πρέπει ο Putin να δίνει τα εύσημα για τις στρατιωτικές επιτυχίες στη Συρία και ενδεχομένως και πού θα πρέπει να καταλήγουν τα συμβόλαια συμβάσεις. Εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων μεταξύ των δύο ανδρών, οι παραδόσεις όπλων και προμηθειών του στρατού στη Wagner «στέγνωσαν», όπως και οι επικερδείς αμυντικές συμφωνίες του Prigozhin. Αυτό δεν ήταν ένα ολικό διαζύγιο, ωστόσο, καθώς οι ανάγκες του Κρεμλίνου απαιτούσαν της συνέχεια της συνεργασίας μεταξύ του στρατού και της Wagner. Ο λειτουργικός συντονισμός συνεχίστηκε στη Συρία σε μειωμένο επίπεδο. Σήμερα, η Wagner συνεχίζει να χρησιμοποιεί τη μυστική βάση της κοντά σε μια μονάδα GRU, κάτι το οποίο σημαίνει ότι διατηρεί και σήμερα μια σχέση με τις Μυστικές Υπηρεσίες του ρωσικού Στρατού.
Οι δραστηριότητες της Wagner επηρεάστηκαν αισθητά καθώς η στρατιωτική υποστήριξη μειώθηκε και ο Prigozhin ανέπτυξε περισσότερα εμπορικά ενδιαφέροντα γύρω από την ομάδα. Στη Συρία, για παράδειγμα, ο Wagner ανέλαβε δύο ρόλους. Από τη μια πλευρά, επικεντρώθηκε στην κατάσχεση και υπεράσπιση των περιουσιακών στοιχείων πετρελαίου και φυσικού αερίου, στα οποία η Prigozhin είχε τώρα μερίδιο κέρδους. Από την άλλη πλευρά, ο Wagner εξακολουθεί να είναι ένα εργαλείο του Κρεμλίνου και η Μόσχα το χρησιμοποιεί για να υποστηρίξει ευρύτερους στρατιωτικούς στόχους, με τους μισθοφόρους να αγωνίζονται μαζί με τις δυνάμεις του Assad στις μεγάλες μάχες. Το προσωπικό της Wagner, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες αριθμούσε 2.000 άτομα στη Συρία, ανέλαβε επίσης τα βάρη σε χρήμα και υλικά, καθώς μεταφέρονταν οι πληρωμές στον Prigozhin από το καθεστώς Assad. Ο Prigozhin, ο οποίος δεν είναι γνωστός για τη γενναιοδωρία του, εφοδίασε τους δικούς τους με υποδεέστερα όπλα και μικρό, καθόλου εξελιγμένο εξοπλισμό. Οι μισθοί των μισθοφόρων επίσης μειώθηκαν με την πάροδο του χρόνου.
Τα επιχειρηματικά συμφέροντα του Prigozhin στις επιχειρήσεις της Wagner δημιούργησαν επίσης σοβαρότερους κινδύνους. Στις αρχές του 2018, για παράδειγμα, αρκετές εκατοντάδες μαχητές της Wagner επιτέθηκαν σε φυλάκιο με προσωπικό ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, σε εργοστάσιο αερίου της Conoco στην επαρχία Ντέιρ-αλ Ζορ, (το μεγαλύτερο εργοστάσιο φυσικού αερίου στη Συρία που πήρε το όνομα της αμερικανικής εταιρείας που το κατασκεύασε). Καθώς οι μαχητές της Wagner και οι συριακοί σύμμαχοι τους πλησίαζαν, οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ προειδοποίησαν τους Ρώσους ομολόγους τους να σταματήσουν. Ο ρωσικός στρατός δήλωσε άγνοια για τη συγκεκριμένη δύναμη. Με την καθοδήγηση της ηγεσίας του Πενταγώνου, ο αμερικανικός στρατός και οι σύμμαχοί του σκότωσαν 200 μαχητές της Wagner.
Πολλές λεπτομέρειες παραμένουν ακόμα άγνωστες ως προς το πώς και γιατί έγινε αυτή η επίθεση, αλλά η καλύτερη εξήγηση είναι ότι ο Prigozhin ήθελε να καταλάβει περισσότερα ενεργειακά περιουσιακά στοιχεία. Το δόλωμα του κέρδους τον οδήγησε να αγνοήσει ή να υποτιμήσει τον κίνδυνο του να παρασύρει τη Μόσχα σε ένα εύφλεκτο σκηνικό με τις Ηνωμένες Πολιτείες, δημιουργώντας σοβαρά ατυχήματα. Αυτός ο τύπος συγκεκριμένου σφάλματος – δεν είναι μια απλή απόκλιση. Είναι το είδος του λάθους που είναι σύμφυτο με το «αυλικό» σύστημα που ελέγχει ο Putin. Η αυτονομία από τη γραφειοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων του κράτους και το ευρύ περιθώριο για να επιδιώξει το δικό του συμφέρον μπορεί να οδηγήσει έναν παράγοντα της κλίκας, όπως ο Prigozhin να υπερβεί τα εσκαμμένα. Σε αυτή την περίπτωση, ο Prigozhin κινδύνευε να προκαλέσει την οργή του Putin, παίρνοντας πίσω τα συμβόλαια και τα προνόμιά του. Μετά το Ντέιρ-αλ Ζορ ο Prigozhin αναγκάστηκε να πείσει τους θυμωμένους συμμάχους του στο Κρεμλίνο, ότι το λάθος δεν θα ξανασυμβεί.
To φιάσκο στο Deir Ezzor ενίσχυσε επίσης τις εντάσεις μεταξύ του Wagner και του ρωσικού στρατού, ο οποίος αποστασιοποιήθηκε από την επίθεση. Τα μέλη της Wagner που έδωσαν συνέντευξη σε δημοσιογράφους,αμφισβήτησαν τη δήλωση περί άγνοιας του ρωσικού στρατού για τον ερχομό τους, και εξέφρασαν υποψίες ότι οι Ρώσοι αξιωματικοί άφησαν τις αμερικανικές δυνάμεις να αποδεκατίσουν τους μαχητές της Wagner για να εκθέσουν τον Prigozhin. Ένα πρώην μέλος ισχυρίστηκε ακόμη ότι ένας ρωσικός στρατιωτικός αξιωματούχος είχε δεσμευτεί για κάλυψη από αέρος στην επιχείρηση, κάτι που δεν έγινε όμως ποτέ.
Η WAGNER ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ – ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ
ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕΙ
Amor Vincit Omnia 