Εάν οι λέξεις μιλιταριστικού περιεχομένου μπορούσαν να κερδίζουν πολέμους, ο Πρόεδρος Trump θα ήταν ένας από τους μεγαλύτερους κατακτητές στην ιστορία – ένας συνδυασμός του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Ιούλιου Καίσαρα και του Ναπολέοντα – και όχι του ηδονιστή που είχε επικαλεστεί οστική άκανθα για να αποφύγει τη θητεία στο Βιετνάμ. Το έκανε πάλι τη Δευτέρα. Κατά τη διάρκεια συνάντησης στο Λευκό Οίκο με τον πρωθυπουργό του Πακιστάν, Imran Khan, ο Trump δήλωσε: «Αν θέλαμε να κάνουμε έναν πόλεμο στο Αφγανιστάν και να τον κερδίσουμε, θα μπορούσα να κερδίσω αυτόν τον πόλεμο μέσα σε μια εβδομάδα. Απλά δεν θέλω να σκοτώσω 10 εκατομμύρια ανθρώπους. Το καταλαβαίνετε; Δεν θέλω να σκοτώσω 10 εκατομμύρια ανθρώπους. Έχω σχέδια για το Αφγανιστάν κι εάν ήθελα να κερδίσω αυτόν τον πόλεμο, το Αφγανιστάν θα εξαφανιζόταν από τη γη. Θα φύγει. Θα τελειώσει σχεδόν – στην κυριολεξία, σε 10 ημέρες. Και δεν θέλω να το κάνω – δεν θέλω να ακολουθήσω αυτή τη πορεία.»
Η απάντηση του Khan σύμφωνα με την επίσημη απομαγνητοφώνηση του Λευκού Οίκου, ήταν όλα τα λεφτά: «Μμ-χμμμ.» Ο πρόεδρος του Αφγανιστάν, ο Ashraf Ghani, ζήτησε αμέσως «διευκρίνιση«. Αμφιβάλλω εάν ο Λευκός Οίκος θα έχει κάτι χρήσιμο να πει, αλλά ορίστε μία:
Ο Trump επαναλαμβάνει το σκεπτικό του Curtis LeMay. Ήταν ο πτέραρχος της Πολεμικής Αεροπορίας και αργότερα υποψήφιος αντιπρόεδρος του George Wallace, ο οποίος λέγεται ότι πρότεινε τον τερματισμό του πολέμου στο Βιετνάμ βομβαρδίζοντας τον βορειοβιετναμέζικο λαό σε τέτοιο σημείο ώστε να επιστρέψει «πίσω στην Παλαιολιθική Εποχή». Από τότε η λαϊκή παράδοση μεταξύ των χωρών που δεν γνωρίζουν τίποτα για την καταστολή εξέγερσης, λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν πάντοτε να χρησιμοποιήσουν τις εναέριες επιδρομές για να κερδίζουν πολέμους και ότι μόνο ένας άστοχος φιλελεύθερος ανθρωπισμός τις εμποδίζει από το να το κάνουν.
Το οποίο όμως παραβλέπει την πραγματικότητα καθώς όπως σημείωναν και οι New York Times, «η Αμερική έριξε τρεις φορές περισσότερα πυρά στο Βιετνάμ, το Λάος και την Καμπότζη, από ό,τι όλες οι πλευρές μαζί κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου» – και παρ’ όλα αυτά έχασαν τον πόλεμο. Οι αντάρτες, όπως οι Βιέτ Κόνγκ ή οι Ταλιμπάν, δεν έχουν εργοστάσια ή τανκς που να μπορούν να γίνουν στόχοι από αέρος. Η δύναμή τους έγκειται στο ότι αναμιγνύονται με τον άμαχο πληθυσμό. Έτσι, αν πετάξεις πολλές βόμβες, το αποτέλεσμα θα είναι να σκοτωθούν πολλοί αθώοι άνθρωποι – και να μην κερδίσεις τον πόλεμο. Στο Αφγανιστάν, η τελική δύναμη των Ταλιμπάν εκτιμάται στους 20.000 ως 30.000 μαχητές. Αν σκοτώσεις 10 εκατομμύρια Αφγανών, θα καταλήξεις να σκοτώσεις 9.970.000 αθώους ανθρώπους – και συνεπώς να διαπράξεις έγκλημα πολέμου – χωρίς να έχεις νικήσει τους Ταλιμπάν, η ηγεσία των οποίων βρίσκεται στο Πακιστάν.
Αλλά οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν δεν πρέπει να ανησυχούν ότι η χώρα τους θα κονιορτοποιηθεί από τον Αμερικανό Πρόεδρο. Το πιθανότερο είναι ότι θα εγκαταλειφθούν από το Trump. Όλη αυτή η δύσκολη συζήτηση είναι απλά η κάλυψη του Trump για να συνάψει συμφωνία ειρήνης η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν – και την πιθανή απόκτηση ελέγχου της Καμπούλ από τους Ταλιμπάν.
Αυτό βοηθάει να εξηγήσουμε την αδικαιολόγητη κολακεία του Trump προς το Πακιστάν. Όπως είπε: «Συνεργαζόμαστε με το Πακιστάν και άλλους για να απαγκιστρωθούμε.» Έτσι, την περασμένη εβδομάδα, ο Trump πρόσθεσε: «Μετά από δέκα χρόνια έρευνας, ο ιθύνων νους των τρομοκρατικών επιθέσεων του Μουμπάι συνελήφθη στο Πακιστάν. Μεγάλη πίεση ασκήθηκε τα τελευταία δύο χρόνια για να βρεθεί!» Στην πραγματικότητα, ο Hafiz Mohammad Saeed ζούσε σε κοινή θέα και είχε συλληφθεί και απελευθερωθεί πολλές φορές. Αυτό είναι μέρος της φαρσοκωμωδίας που παίζει το Ισλαμαμπάντ: Χορηγεί και αγωνίζεται κατά της τρομοκρατίας ταυτόχρονα, ανάλογα με το τι είναι πιο συμφέρον τη δεδομένη στιγμή. Ο Trump κατέκρινε το Πακιστάν πέρσι όταν έγραψε σε ένα tweet: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες έδωσαν -ανόητα- στο Πακιστάν περισσότερα από 33 δισεκατομμύρια δολάρια βοήθειας τα τελευταία 15 χρόνια και δεν μας έδωσαν τίποτα άλλο παρά ψέματα και εξαπάτηση, περνώντας τους ηγέτες μας για χαζούς». Ωστόσο, τη Δευτέρα, ισχυριζόταν ότι «το Πακιστάν δεν λέει ψέματα ποτέ», επιβεβαιώνοντας έτσι την εκτίμηση της χώρας για τους ηγέτες μας.
Γιατί αυτοδιαψεύδεται τόσο πολύ και χωρίς καμία πειστικότητα; Ο Trump θέλει πάντα να λέει σε όποιον του μιλάει, αυτό που θέλει να ακούσει ο συγκεκριμένος συνομιλητής. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο προσφέρθηκε εθελοντικά να διαμεσολαβήσει στη διαμάχη του Κασμίρ, ενώ ψευδώς ισχυριζόταν ότι ο πρωθυπουργός της Ινδίας Narendra Modi του είχε ζητήσει να το πράξει. Η ινδική κυβέρνηση αναγκάστηκε να τον βάλει στη θέση του: η διαμεσολάβηση τρίτου μέρους είναι η απαίτηση του Πακιστάν και όχι της Ινδίας. Ο Trump απλώς άσκησε κακή διπλωματία στο ανώτατο επίπεδο. Μετά τον εμπορικό πόλεμό του με την Ινδία, με την ανακατωσούρα του στη σύγκρουση του Κασμίρ αποξενώνει περαιτέρω μια σημαντική χώρα, την φιλία της οποίας οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να επιδιώκουν ως αντίβαρο στην άνοδο της Κίνας. Οι πρόεδροι George W. Bush και Barack Obama καλλιέργησαν τις σχέσεις με την Ινδία. Ο Trump υπονομεύει την επιτυχία τους, με λίγες λέξεις άγνοιας.
Ο Trump είναι ανίκανος να δει τη μεγάλη εικόνα και δεν θέλει να ακούσει τους συμβούλους του που το κάνουν. Επικεντρώνεται στην έξοδο από το Αφγανιστάν και είναι πεπεισμένος ότι κολακεύοντας το Πακιστάν, θα πετύχει αυτή η έξοδος των Ηνωμένων Πολιτειών να είναι «έντιμη», όπως είχε πει ο Richard M. Nixon για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο απεσταλμένος των ΗΠΑ, Zalmay Khalilzad, επιδιώκει να ολοκληρώσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες μέχρι τον Σεπτέμβριο, παρόλο που οι Ταλιμπάν αρνούνται να ασχοληθούν ή ακόμα και να μιλούν άμεσα με εκπροσώπους της αφγανικής κυβέρνησης. Το Πακιστάν έχει συμφέρον να διευκολύνει την αμερικανική έξοδο από το Αφγανιστάν: Αυτό θα επιτρέψει στους αντιπροσώπους του, στους Ταλιμπάν και στο δίκτυο Χακάνι, να αναλάβουν την εξουσία. Αλλά, ως συνήθως, ο Trump δεν έχει ιδέα ότι γίνεται ο ίδιος παιχνίδι στα χέρια άλλων. Το θύμα νομίζει ότι είναι αυτός ο παίχτης.
Amor Vincit Omnia 