Το άλογο του Τορίνο (2011)

Στο Τορίνο,
στις 3 Ιανουαρίου 1889…

ο Φρίντριχ Νίτσε βγαίνει απ’ το
σπίτι του, οδός Κάρλο Αλμπέρτο 6,

ίσως για βόλτα, ίσως για να
περάσει από το ταχυδρομείο…

…να πάρει την αλληλογραφία του.

Όχι μακριά του ή έστω
πολύ απομακρυσμένα από αυτόν…

ένας αμαξάς έχει πρόβλημα
με το πεισματάρικο άλογό του.

Παρά το τσίγκλισμα,
το άλογο αρνείται να κουνηθεί,

και τότε ο αμαξάς…
Ο Τζουζέπε Κάρλο Ετόρε

…χάνει την υπομονή του
και αρχίζει να το μαστιγώνει.

Ο Νίτσε ξεπετάγεται…

και έτσι βάζει τέλος σε αυτή τη
βάναυση σκηνή, όπου ο αμαξάς…

…στο μεταξύ έχει αφρίσει
απ’ τον θυμό του.

Ο γεροδεμένος και μυστακοφόρος
Νίτσε, ορμά ξαφνικά στην άμαξα,

και τυλίγει τα χέρια του
στον λαιμό του αλόγου…

κλαίγοντας με αναφιλητά.

Ο γείτονάς του τον πάει σπίτι…

όπου μένει ξαπλωμένος
σε ένα ντιβάνι για δύο μέρες…

ακίνητος και σιωπηλός,
μέχρι που μουρμουρίζει…

τα απαραίτητα
τελευταία του λόγια:

«Μητέρα, είμαι ανόητος.»

Και ζει έτσι για άλλα 10 χρόνια,
ευγενής και τρελός,

με τη φροντίδα της μητέρας του
και των αδελφών του.

Όσο για το άλογο…
Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε.

– Μπέλα Ταρ