Η Ελλάδα της ντροπής: Όταν η «οικογένεια» γίνεται κολαστήριο

Ένας Άγγελος τριών ετών παλεύει αυτή τη στιγμή για τη ζωή του στη ΜΕΘ του ΠΑΓΝΗ, αποκαλύπτοντας την υποκρισία μιας κοινωνίας που προτιμά να μάχεται φανταστικούς εχθρούς.

Το σώμα του, ένας χάρτης φρίκης: κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις που μαρτυρούν άγρια χτυπήματα, εγκαύματα από τσιγάρα σε διάφορα στάδια επούλωσης – μια μακάβρια χρονογραφία τρίμηνης κακοποίησης – και μελανιές που έχουν μετατρέψει το δέρμα του σε μωσαϊκό βαρβαρότητας. Οι γιατροί, συνηθισμένοι να αντιμετωπίζουν τον ανθρώπινο πόνο, στέκονται άφωνοι μπροστά στην έκταση της κτηνωδίας. Η μητέρα και ο σύντροφός της, σε έναν αποκρουστικό χορό ευθυνών, αλληλοκατηγορούνται για τα βασανιστήρια του παιδιού. Όμως αυτή η ιστορία δεν είναι απλά ένα ακόμη «περιστατικό». Είναι το προϊόν μιας κοινωνίας που σαπίζει από μέσα προς τα έξω.

Το παραμύθι της «ιερής οικογένειας»

Η ελληνική κοινωνία έχει μετατρέψει την οικογενειακή βία σε μια σιωπηλή επιδημία. Στο εθνικό μας σπορ. Πίσω από τις κλειστές πόρτες των διαμερισμάτων, κάτω από την επιφάνεια των «αξιοπρεπών οικογενειών», παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι υφίστανται καθημερινά την κόλαση. Η κακοποίηση του μικρού Άγγελου δεν είναι εξαίρεση – είναι απλά μία από τις περιπτώσεις που έφτασαν στα φώτα της δημοσιότητας. Ενώ παιδιά όπως ο Άγγελος βασανίζονται συστηματικά, επιμένουμε να υπερασπιζόμαστε με φανατική ευλάβεια το δόγμα της «ιερής οικογένειας».

Αυτή η υποκριτική προσήλωση έχει μετατραπεί σε άλλοθι για την απόκρυψη εγκλημάτων και την προστασία των θυτών. Οι γείτονες που «δεν άκουσαν τίποτα», οι συγγενείς που «δεν ήξεραν», οι κοινωνικές υπηρεσίες που «δεν είχαν ενδείξεις» είναι όλοι συνένοχοι σε αυτό το έγκλημα διαρκείας.

Η αποπροσανατολιστική ρητορική

Την ίδια στιγμή που παιδιά βασανίζονται και γυναίκες δολοφονούνται, ο δημόσιος διάλογος αναλώνεται σε ανούσιες συζητήσεις περί «ηθικής παρακμής» που υποτίθεται ότι προέρχεται από τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ή τον «woke» ακτιβισμό. Παγκόσμιες φιγούρες όπως ο Ίλον Μασκ και ο Ντόναλντ Τραμπ διαμορφώνουν αυτή την αφήγηση, με τον δεύτερο να επαναλαμβάνει μονότονα ότι «υπάρχουν μόνο δύο φύλα», ενώ η υποτιθέμενη πολιτισμική «απειλή» από την προώθηση δικαιωμάτων για τις μειονότητες γίνεται εργαλείο για να συσπειρωθούν ακροδεξιές, και ψυχολογικά αναλφάβητες βάσεις.

Η ίδια λογική έχει διεισδύσει και στην ελληνική πολιτική σκηνή, με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να κάνει εντυπωσιακή στροφή 180 μοιρών στο θέμα των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, αποδεικνύοντας πόσο εύκολα η πολιτική βούληση υποκύπτει στις συντηρητικές πιέσεις.

Πόσο στρέητ είναι η ευθύνη;

Κάθε μέρα που ο Άγγελος παλεύει στη ΜΕΘ είναι μια καταδίκη για το σύστημα κοινωνικής προστασίας της χώρας. Ένα σύστημα που αποτυγχάνει να προστατεύσει τα πιο αδύναμα μέλη του, που κλείνει τα μάτια στη βία, που θυσιάζει ανθρώπινες ζωές στο βωμό της «οικογενειακής γαλήνης». Την ώρα που η κοινωνία μας προτιμά να μάχεται φανταστικούς εχθρούς, οι πραγματικοί δαίμονες – η ενδοοικογενειακή βία, η πατριαρχική καταπίεση, η κοινωνική αδιαφορία – συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο.

Ο μικρός Άγγελος δεν είναι απλά ένα ακόμη θύμα – είναι ο καθρέφτης μιας εθνικής συνείδησης που έχει χάσει την ανθρωπιά της, το νόημά της, τον προορισμό της. Και μέχρι να αντιμετωπίσουμε αυτή την πικρή αλήθεια, μέχρι να σπάσουμε τη σιωπή και την υποκρισία, θα συνεχίσουμε να είμαστε συνένοχοι σε κάθε νέο έγκλημα, σε κάθε νέα τραγωδία. Γιατί η πραγματική βία δεν είναι μόνο στα χέρια των θυτών – είναι στη σιωπή όλων μας.

===

Άγγελε, πρέσβευε για μας.