Τα νούμερα σοκάρουν. 18.427 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας καταγράφηκαν στην Ελλάδα το 2024, σχεδόν διπλάσια από τα 9.860 της προηγούμενης χρονιάς. Μια αύξηση που δεν σημαίνει απαραίτητα περισσότερη βία, αλλά περισσότερες καταγγελίες. Τα στόματα ανοίγουν. Και αυτό είναι ίσως το μοναδικό φωτεινό στοιχείο σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα.
Οι αριθμοί πίσω από τη σιωπή
15.571 γυναίκες. 5.583 άνδρες. Θύματα βίας μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. 15.413 άνδρες. 3.565 γυναίκες. Δράστες.
Ψυχρά νούμερα που κρύβουν μέσα τους ουρλιαχτά, δάκρυα, φόβο. Κρύβουν την ενοχή, την ντροπή, τη σιωπή που κρατάει δεκαετίες. Αλλά η σιωπή αρχίζει να σπάει.
Η πραγματική απειλή
Την ίδια στιγμή, η κοινωνία μας βυθίζεται σε μια «ηθική πανική». Οι κραυγές για την «καταστροφή της οικογένειας» πληθαίνουν. Οι φανταστικοί εχθροί έχουν ήδη βρεθεί: τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, η «διάβρωση των ηθών», οι «νέες αξίες» οι μετανάστες, οι μαύροι, γενικά και πάντα οι… άλλοι. Πάντα φταίνε οι άλλοι.
Και όμως, η αληθινή απειλή βρίσκεται αλλού. Όχι στους δρόμους, αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες. Όχι σε εκείνους που αγαπούν διαφορετικά, αλλά σε εκείνους που ασκούν βία μέσα στις ίδιες τους τις οικογένειες. Η υποκρισία χτυπάει κόκκινο.
Το τραύμα που κληρονομείται
Η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Είναι ένα τραύμα που περνάει από γενιά σε γενιά, μια αλυσίδα τρόμου που δεν σπάει εύκολα. Οι θύτες ήταν κάποτε παιδιά που έμαθαν τη βία ως γλώσσα της εξουσίας. Παιδιά που δεν αγκαλιάστηκαν ποτέ, που δεν άκουσαν ποτέ μια συγγνώμη, που δεν έμαθαν πώς να αγαπούν χωρίς να πληγώνουν. Και όχι επειδή οι γονείς τους ήταν γκέι.
Η λύση δεν είναι η επιστροφή σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν. Δεν είναι περισσότερη λογοκρισία, περισσότερος φόβος, περισσότερη καταπίεση. Είναι η ειλικρινής αντιπαράθεση με την πραγματικότητα. Είναι η στήριξη των θυμάτων. Είναι η θεραπεία των τραυμάτων.
Τα στόματα ανοίγουν. Ήρθε η ώρα να ακούσουμε.
Amor Vincit Omnia 