«Να σου πω τώρα και κάτι που μου εκμυστηρεύτηκε;…»
Η Θ. συγκατένευσε.
«Μια φορά, στα καλά καθούμενα κι ενώ ήταν, ως συνήθως περιχαρακωμένος στα στενά πλαίσια του «εαυτού» του, έτυχε να μπει -ναι, να μπει- μέσα σε ένα λουλούδι και να το νιώσει εσωτερικά. «Είχα την αίσθηση» μου είπε, «ότι ένιωθα ακριβώς όπως ένιωθε το λουλούδι.» Προσπάθησε να γελοιοποιήσει αυτή την αίσθηση και να την εντάξει σε κάτι γνωστό και συγκεκριμένο, αλλά δεν τα κατάφερε. Άλλη μια φορά, έτυχε να «μπει» στη σόλα του παπουτσιού του. Αυτή η αίσθηση ήταν ακόμα πιο παράξενη. Προσπάθησε να την τινάξει από πάνω του, αλλά δεν κατάφερε τίποτα.»
«Τώρα είμαι σίγουρη ότι ο κύριος διαθέτει έναν άλλο νου, πέρα από τον συγκεκριμένο. Ο συγκεκριμένος νους δεν έχει τέτοιες εμπειρίες. Δεν είναι στη φύση και στη δομή του.»

